“สรุปว่ายังไงครับ รักผมไหม”
ปลายจมูกโด่ง ยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มนวลไม่ห่าง ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดทำให้เธอหน้าร้อนวูบวาบไปหมด ยิ่งเห็นเธอเงียบเขาก็ยิ่งได้ใจ แกล้งฝังจมูกลงกับพวงแก้มใสหนักๆ จนเกิดเสียงดังฟอดใหญ่
ฟอด…
“ว่ายังไงครับ... รักรึเปล่า ตอบสิ ถ้าไม่ตอบผมไม่ปล่อยจริงๆด้วยนะ”
“คุณนี่ ! รักหรือไม่รัก แล้วจะถามไปทำไมคะ” เบลล่าบ่นอุบอิบประท้วง พยายามจะหันหน้าหนี แต่ก็ติดอ้อมกอดแกร่งที่ล็อคเอวไว้แน่น สุดท้ายเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมรามือแน่ๆ และสายตาคมคู่นั้น ก็จ้องมองมาอย่างกดดันแกมเว้าวอน เธอจึงต้องยอมพ่ายแพ้
“อืม ... ก็... ก็รักนั่นแหละค่ะ พอใจหรือยัง!”
พูดจบเธอก็รีบซุกหน้าลงกับไหล่กว้างทันทีเพราะอายจนทำอะไรไม่ถูก ความร้อนลามไปถึงใบหูจนเป็นสีแดงจัด เสียงหัวใจที่เต้นรัวสะท้อนออกมาจนเขาเองก็น่าจะสัมผัสได้ เจไดคลี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ เขาจูบขมับเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
“รักก็บอกว่ารักสิคร
