พอดื่มเข้าไปหลายแก้วเข้า เบลล่าก็เริ่มรู้สึกว่าหนังตาตัวเองมันหนักจนแทบจะปิด
“คุณคะ ป้ากลับแล้วนะคะ อาหารป้าเตรียมไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม ”
ยิ่งพอได้ยินเสียงป้าแม่บ้านมาบอกลา ว่าจะกลับแล้ว เธอก็ทำได้แค่พยักหน้ารับแบบงงๆ พยายามปรือตามองตามแผ่นหลังป้าไป
"เจ้านายป้ายังไม่โทรมาอีกเหรอคะ"
น้ำเสียงที่ถามออกไป มันทั้งยานคางและเบาหวิว ป้าหยุดเดิน และหันกลับมาตอบด้วยรอยยิ้ม
“ปกตินายก็ไม่เคยโทรกลับมาค่ะ เจ็ดวันหรือสิบวัน รู้อีกที ก็คือเห็นหน้านายนั่นแหละค่ะ คุณอย่าเป็นห่วงไปเลย นายเจไดเก่งมากค่ะ ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก”
จนป้าต้องอธิบายยืดเยื้อ ว่าปกติเขาก็เป็นแบบนี้ประจำ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พอได้ยินคำว่าเป็นห่วง เบลล่าก็เผลอแหวขึ้นมาทันทีทั้งที่ตายังจะลืมไม่ขึ้น
"ใครเป็นห่วง... ไม่มี้! เจ้านายป้าไม่ได้น่าห่วงเลยสักนิด ไม่อยู่สิดี เงียบหูจะตาย"
เธอพึมพำบ่นอุบอิบอยู่คนเดียว จนป้าแม่บ้านได้แต่ส่ายหัว
