หนึ่งปีต่อมา…
เช้าที่ควรจะสดใส กลับกลายเป็นเช้าที่วุ่นวายที่สุดภายในเพนท์เฮาส์สุดหรู เมื่อเสียงเจื้อยแจ้วที่เคยปลุกปะป๊าด้วยรอยยิ้มในทุกวัน กลับกลายเป็นเสียงอ้อนวอนปนสะอื้นที่ฟังแล้วชวนให้คนเป็นพ่อใจอ่อนยวบจนแทบละลาย
“ปะป๊าขา... เจด้าไม่ไปเรียนไม่ได้เหรอคะ... นะคะปะป๊า...”
เด็กหญิงตัวน้อยในชุดยูนิฟอร์มอนุบาลแสนน่ารัก ยืนเกาะขาพ่อไว้แน่น ราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต ดวงตากลมโตที่ถอดแบบมาจากคนตรงหน้าเป๊ะๆ เริ่มมีน้ำใสคลอเบ้าจนฉ่ำวาว มือเล็กๆ ขยำกางเกงสแลคเนื้อดีของพ่อจนยับยู่ยี่ไปหมด
เจไดถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกสงสาร เขาตัดสินใจทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า เพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกสาว มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างทะนุถนอมและปลอบประโลม
“ไม่ได้ครับคนเก่ง หน้าที่ของเด็กดีคือต้องไปเรียนหนังสือนะครับ”
“แล้วถ้าเจด้าไม่ไปเรียน... เจด้าไปช่วยปะป๊าทำงานเหมือนเดิมไม่ได้เหรอคะ เจด้าสัญญาเล
