เช้าวันต่อมา ที่บริษัทคชากรุ๊ป บรรยากาศในห้องทำงานเต็มไปด้วยความเงียบงัน เจไดยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาทำงาน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ขอบตาแดงก่ำและใบหน้าซูบเซียวจากการดื่มหนักเมื่อคืน
ตึก..ตึก..ตึก..
อลิชาเดินเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เธอตรงไปที่โต๊ะทำงานของลูกชายทันที
“เจได... ลูกเป็นอะไรไป ม๊าโทรหาตั้งหลายสายก็ไม่ยอมรับ รู้ไหมว่าทางบ้านโน้นเขาเร่งให้เข้าไปคุย มีปัญหาอะไรทำไมถึงไม่ยอมบอกม๊า หนีปัญหาแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน”
เจไดชะงักมือ วางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้ามองผู้เป็นแม่ด้วยสายตาที่ดูว่างเปล่าและเหนื่อยล้า
“ไม่ได้หนีครับ... แต่ผมยังไม่พร้อมคุย”
“แล้วจะปล่อยไว้แบบนี้เหรอ มีปัญหาอะไรทำไมไม่ปรึกษาม๊า ทางนั้นเขาให้ทนายมาเจรจาเรื่องหย่าแล้วนะ!”
พอได้ยินคำว่าหย่า หัวใจแกร่งก็กระตุกวูบไปครู่หนึ่ง แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้วว่าเธอต้องขอหย่าแน่ๆ เพราะเธอคงอยากกลับไปเป็นอิสระจ
