นอร์เวย์เข้าใจสถานการณ์ในทันทีเมื่อมองเห็นว่าในออฟฟิศมีใครอยู่ด้วย
"ฉันก็นึกว่าคุณไปไหนเสียอีก"
เขาเดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานของตัวเอง แต่ก็ยังคงแอบมองเธอโดยที่ไม่ได้ตอบ
"เป็นอะไรคะ ท้องผูกหรือเปล่า" ปิ่นมุกยังคงพูดกับเขาแบบเป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้ในใจจะนึกโมโหที่เขาไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ
"ฉันขอตัวนะคะ" จากที่ยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนฝันก็ขอตัวออกมา
"เดี๋ยวก่อนสิคะคุณ" ปิ่นมุกเรียกเหมือนฝันไว้ เพราะคิดว่าเธอคงจะไปหาเรื่องสามีแน่ "อยู่ในห้องนี้ก่อนก็ได้ค่ะ อย่าเพิ่งออกไปเลยมันร้อน"
"ไม่ค่ะ ฉันไปนะคะ"
"อย่าเพิ่งสิคะ ฉันว่าจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นนี้"
"คงไม่หรอกค่ะ" ในเวลานี้เหมือนฝันอยากจะคุยกับสามีมากกว่า
"ที่รักคะ คุณก็พูดอะไรหน่อยสิ"
"ฮือออ" เสียงนี้ดังขึ้นในลำคอของสามคนที่นั่งมองแบบใจจดใจจ่อ
"ที่รักเหรอคะ?" เหมือนฝันหันกลับมาอีกครั้ง และสายตานั้นมองไปดูนอร์เวย์ที่นั่งอมยิ้
