บทที่ 127

1257 Words

พอพิภพขับรถมารับภรรยาออกไปแล้ว ปิ่นมุกก็ไล่ให้นอร์เวย์ออกจากห้องเช่นกัน "ป๊อ" ปลาบปลื้มนั่งเล่นของเล่นอยู่ครู่หนึ่งก็นึกขึ้นได้ ว่าพ่อของเขาออกจากห้องไปนานแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาสักที เด็กน้อยก็เลยถามหากับแม่ "มามี๊อยู่นี่ไงครับ" ปิ่นมุกวางงานที่กำลังทำอยู่ทั้งหมด รีบเดินเข้ามานั่งเล่นเป็นเพื่อนลูกชาย "ป้ะป๊ะ" "คืนนี้ป๊ะป๊าไม่ได้นอนกับเราครับ" ที่เธอกล้าพูดกับลูกเพราะอยู่กันแค่สองคน "ป๊อ" "เรียกแม่สิครับ มามี๊ก็ได้" พยายามพูดกับลูก ทั้งๆ ที่อยากจะร้องไห้เต็มทีแล้ว "แต่ก่อนเรายังอยู่กันมาสองคนได้ ทำไมต่อไปเราจะอยู่กันแค่นี้ไม่ได้ล่ะครับ" "มามี๊" ปลาบปลื้มวางของเล่นแล้วก็ลุกขึ้นมากอดแม่ไว้แน่น เด็กสัมผัสได้ว่าแม่กำลังเสียใจ "แม่รักหนูนะ รักหนูที่สุดในโลก" อีกห้องหนึ่งในเวลาเดียวกันนั้น.. "วันนี้คุณจะมานอนห้องนี้เหรอ" "ถามทำไม" "เออใช่.. แล้วเราจะถามทำไมให้ถูกว่าวะเนี่ย" ไชยารี

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD