ทีแรกเขาหันมาแค่ใบหน้า ตอนนี้ชายหนุ่มหันกลับมาทั้งร่าง สายตาคมจับจ้องไปที่ชั้นสองซึ่งมีเธอยืนอยู่ตรงหน้าต่าง
ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา จากที่เม็ดเล็กๆ ก็รวมตัวกันเป็นเม็ดใหญ่ หญิงสาวรีบหันหลังแล้ววิ่งมาที่ประตู เมื่อเธอตะโกนไปบอกเขาให้หลบฝน แต่เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม
ลงมาถึงข้างล่างก็มืดมาก มีแค่ไฟสลัวที่ส่องเข้ามา ปิ่นมุกเดินตรงไปที่ประตูหน้าบ้านแล้วค่อยๆ เปิดมันออก
หญิงสาวเดินอ้อมมาข้างบ้านตรงที่เขาจอดรถไว้ เธอไปยังไม่ถึงไหนท้องฟ้าก็ส่องสว่างขึ้นมาตามด้วยเสียงร้อง ปิ่นมุกปิดหูตัวเองแล้วนั่งลงกับที่แบบตกใจ
"ปิ่นกลับเข้าบ้านไปก่อน" ชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกรั้วตะโกนเข้ามาบอก ..พอฟ้าสงบลงหญิงสาวก็รีบเดินตรงไปหาเขาอีกครั้ง
"คุณมาทำไมเวลานี้ ไม่เห็นหรือไงว่าฝนตก" หญิงสาวตะโกนพูดกับเขาที่ยืนอยู่นอกรั้ว
"คิดถึงคุณกับลูก"
คำพูดประโยคเดียวที่เขาพูดออกมา มันถึงกับทำให้คำที่เธอกำลังจะต่อว่าเขาถูกกลืนห
