เหมือนฝันใจเต้นแรงขึ้นมา..เพราะไม่คิดว่าพิภพจะยอมอ้าปากรับอาหารที่เธอกำลังจะป้อน ที่เหมือนฝันคิดแบบนั้น ขนาดแม่ของเขารวมทั้งพ่อคะยั้นคะยอขอให้ทาน เขายังไม่ยอมทานเลย
"อุ้ยขอโทษค่ะ" หญิงสาวมือสั่นเพราะตอนนี้คนในห้องต่างก็มองมา จนทำให้อาหารหกเลอะเทอะ
"ไม่เป็นไรหรอกหนู เดี๋ยวแม่ช่วยเอง" ปราณีรีบเอากระดาษทิชชูมาซับตรงที่เธอทำอาหารหก
"ทานเยอะๆ นะลูก" นางไม่ได้มาแย่งป้อน เพราะเห็นแล้วว่าใครที่สามารถจะเอาลูกชายอยู่หมัดได้
เหมือนฝันป้อนจนข้าวหมดถ้วย "ทานยาต่อนะ" หญิงสาวหยิบยาที่พยาบาลเอาเข้ามาให้ ส่งใส่ปากแล้วก็ตามด้วยน้ำ
อาหารมื้อต่อมาก็เช่นกัน คนอื่นจะมาป้อนเขาก็ไม่ยอมอ้าปาก แต่พอเป็นเหมือนฝันเขากลับยอมกิน
เย็นวันเดียวกันนั้น..
"ทุกคนกลับบ้านไปเถอะ ฉันจะอยู่ดูแลพิภพกับหนูคนนี้เอง" ปราณีหมายถึงว่าจะอยู่กับเหมือนฝัน
"เออ..ฝันขอกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้ไหมคะ" ตอนนี้เธอยังอยู่ในชุ
