"กลับไปนอนห้องของคุณเลยนะ"
"ใครสัญญากับแม่ว่าจะดูแลลูกชายท่าน"
"ฉันก็ดูแลอยู่ไง แต่คุณต้องกลับไปนอนที่ห้อง" ไม่ดูแลได้ไงทั้งหาข้าวหาปลาให้กิน เสื้อผ้าที่กองอยู่ก็เก็บไปซักให้หมดแล้ว
"ก็มันเหงา ขอนอนด้วยไม่ได้เหรอ"
"คุณอย่าพูดเสียงดังสิ" เหมือนฝันมองไปอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ติดกัน เพราะมันมีแค่สังกะสีกั้นขวางอยู่
"เขานอนหลับกันหมดแล้ว"
"คุณรู้ได้ยังไง ขนาดคุณยังนอนไม่หลับเลย"
"ไม่ทำอะไรหรอก แค่ขอนอนด้วยเฉยๆ"
ดูแล้วว่าเขาคงไม่กลับไปแน่ แต่ก็ดีหน่อยที่บอกว่าจะไม่ทำอะไร หญิงสาวก็เลยปล่อยให้เขานอนอยู่ในห้องด้วย
เวลาผ่านไป..
"อือ คุณพิภพ.. ไหนคุณบอกจะไม่ทำอะไรไง"
"ใครบอกให้คุณไม่ใส่ชุดชั้นในเองล่ะ" ทีแรกคิดว่าเธอไม่ใส่แต่ข้างบน พอคลำลงไปด้านล่างก็โล่งเหมือนกัน
"ก็ฉันเก็บไปซักหมดนี่ คุณเอามือออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" ไปอยู่โรงพยาบาลหลายวัน เสื้อผ้าที่อยู่ในห้องเริ่มมีกลิ่นอับเธอก็เลยเก็บไป
