บทที่ 88

1283 Words

"ไหนบอกว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ทำไมยังไม่ฟื้นอีกคะ" เหมือนฝันนั่งรอมาทั้งคืน ไม่สิ..หลายคืนแล้วด้วย ถ้าตอนไหนทนความง่วงไม่ได้เธอก็จะนอนหลับพิงเก้าอี้ตรงหน้าห้องไอซียู "เราต้องให้เวลาเขาบ้าง" เพราะบางคนถ้าพ้นขีดอันตรายแล้วกว่าจะฟื้นตัวก็หลายวันอยู่ "แม่ว่าหนูไปหาอะไรกินบ้างดีกว่าไหม" ไม่ใช่ว่านางไม่สังเกต นี่แหละเขาเรียกว่าคู่ชีวิต เพราะถ้าอีกคนยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง อีกคนก็จะกินไม่ได้นอนไม่หลับ คอยเฝ้าและเป็นห่วงคู่ของตัวเอง "ฝันยังไม่หิวค่ะ" เธอจะกินลงได้ยังไง กี่วันแล้วที่เขาไม่ได้กินข้าวไม่ได้กินน้ำ "ถ้าตาภพฟื้นขึ้นมา เห็นว่าหนูเป็นแบบนี้คงตำหนิแม่แย่เลย" "ทำไมต้องตำหนิคุณแม่ด้วยล่ะคะ" "เดี๋ยวก็ว่าแม่ดูแลเมียเขาไม่ดี" "ฝันไปทานก็ได้ค่ะ" เหมือนฝันลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากที่ตรงนั้น แต่ขณะที่เดินไม่เว้นแม้แต่ตอนที่จะลงลิฟต์ หญิงสาวก็ยังคงชำเลืองมองกลับไปด้านหลัง เผื่อว่าจะ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD