“เจคอป ”
ในระหว่างที่เขากำลังยืนรอลิฟต์ ก็มีเสียงคุ้นหูเรียกขึ้นจากทางด้านหลัง เขาจำได้แม่นว่านี่คือเสียงของมีญ่า แต่พอหันกลับไปดูก็เห็นว่าเป็นเธอจริงๆ แต่มีญ่าดูเปลี่ยนไปมาก
“มีญ่า นี่เธอ”
เจคอปถึงกับพูดไม่ออก มีญ่าตอนนี้ทั้งอ้วนและเหมือนจะมีพุงด้วย เธอหายเงียบไปน่าจะประมาณสามเดือนกว่า แต่พอเจออีกทีก็เป็นอย่างที่เห็น
“ฮึก!!เจคอป!! ช่วยฉันด้วย ฉันไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว ”
มีญ่ารีบเดินมากอดเขาแล้วปล่อยโฮ
“ ใจเย็นก่อน มีเรื่องอะไรทำไมเป็นแบบนี้”
เขากอดตอบและถามมีญ่าอย่างเป็นห่วง
“ ขึ้นไปคุยข้างบนได้ไหม ตรงนี้คงไม่สะดวก”
“เอ่อ ”
“อ้อฉันลืมไปว่านายอยู่กับไพลิน งั้นฉันไม่รบกวนนายดีกว่า ”
มีญ่าผละออกจากเขาพร้อมคราบน้ำตา และกำลังจะเดินหนีไป
“ แล้วเธอจะไปไหน”
สุดท้ายก็อดห่วงเพื่อนไม่ได้ เขาไม่ได้ใจดำขนาดนั้น
“ ก็คงกลับคอนโดนั่นแหละ ฉันเพิ่งบินกลับมาจากฝรั่งเศสวันนี้เอง แค่แวะมาหานายน
