เสียงเครื่องวัดชีพจรดัง ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด… อย่างสม่ำเสมอในห้องพักฟื้นเงียบงัน เจคอปขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนค่อยๆลืมตาขึ้น ดวงตายังพร่ามัว มองเห็นเป็นเพียงเงาสลัวและแสงไฟสีขาวจ้าเหนือศีรษะ
เสียงสะอื้นเบาๆดังขึ้นข้างเตียง
“เจคอป!! ลูกฟื้นแล้ว… ฮือ ๆ ๆ”
เจคอปพยายามหันหน้าไปตามเสียงนั้น ดวงตาคมค่อยๆปรับโฟกัส และสิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของม๊า เธอกำลังจับมือเขาไว้แน่น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด ส่วนป๊ายืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าขรึมตามแบบฉบับ แต่ดวงตาแดงก่ำจนเห็นได้ชัด
“ม๊า…” เสียงเจคอปแหบพร่า เบาจนแทบฟังไม่ออก
อลิชาก้มลงกุมมือเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม
“ลูกทำม๊าแทบขาดใจรู้ไหม ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูก ม๊าจะอยู่ยังไง”
เจคอปพยายามฝืนยิ้มจางๆให้แม่ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เขาไม่ได้ถามถึงอาการบาดเจ็บของตัวเองด้วยซ้ำ สิ่งแรกที่หลุดออกมาคือถามหาเธอ
“ไพลินล่ะครับเธออยู่ไหน”
อลิชาชะงักไปทันที สบตากับโจเซฟอย่
