หลังจากกอดพี่ชายร้องไห้อยู่พักใหญ่ ไพลินก็เงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา สายตาขุ่นหมองจนพร้อมรบแทบรับไม่ไหว
“ถ้าไม่ไหว เรากลับไปอยู่บ้านกัน อย่าทำหน้าแบบนี้เลย เฮียไม่สบายใจ”
พร้อมรบลูบผมน้องสาวเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย
แต่ไพลินส่ายหน้าไปมา น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกระลอก
“ไม่ค่ะ หนูอยากไปให้ไกลจากเขา ไม่อยากเจออีกแล้ว ”
“น้องหมายความว่ายังไง”
“หนูอยากไปอยู่ที่อื่นซักพักค่ะ ที่ไกลๆ”
พร้อมรบชะงักไปนิด แววตาสั่นไหวกับคำพูดของน้อง แต่พอเห็นความแน่วแน่ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจยาวแล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่น
“ถ้าเฮียรั้งแล้วมันทำให้น้องเจ็บกว่าเดิม เฮียจะไม่รั้ง แต่ขออย่างเดียว อย่าขาดการติดต่อ ถ้ามีอะไรโทรหาเฮียได้ตลอด เข้าใจไหม”
ไพลินพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะกลับไปที่เพนท์เฮาส์ เก็บของอย่างรีบร้อน เสื้อผ้า กระเป๋าเดินทาง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความปวดร้าว มันเจ็บจนพูดไม่ออกมันรัดแน่นไปหมด
ด
