ครืด ครืด
ไปทำงานได้ไม่นาน เขาก็โทรกลับมา ทุกคนส่ายหัวกันยกใหญ่
“ค่ะเฮีย”
{หนู เฮียขอดูหน้าลูกหน่อย ไม่เป็นอันทำงานแล้ว คิดถึงตาหนู}
ไพลินจึงแพลนกล้องไปหาลูกชาย
{แบบนี้แหละ เฮียจะวางมือถือไว้ }
เขาทำงานไปด้วยคุยกับลูกผ่านมือถือไปด้วย แต่คุณแม่ไม่ได้เอาเข้าใกล้ตัวน้อง เพราะกลัวเป็นอันตรายต่อเด็ก เลิกงานกลับมาตอนเย็นก็ไม่ไปไหน ขลุกอยู่แต่กับลูกอยู่แบบนี้วนๆซ้ำๆ
“พี่สะใภ้ จัสว่าเฮียเป็นเอามากแล้วนะ ดูสิไม่ห่างลูกเลย”
จัสมินมาเยี่ยมอุ้มหลานไม่นานก็ถูกพ่อเขาแย่งกลับไป
“เห็นบอกว่ากลัวลูกไม่รักค่ะ ”
“นี่คลอดได้หลายเดือนแล้ว เห็นบอกว่าจะกลับไปรับงานเหรอคะ ”
พอจัสมินถามขึ้น ไพลินถึงกับถอนหายใจ
“ยังคุยกับเฮียไม่ได้เลยค่ะ รายนั้นไม่ยอมท่าเดียว ฉันจนใจมากจริงๆ แต่ก็อยากทำนะคะอยู่เฉยๆก็เบื่อ ว่าแต่บริษัทบิวตี้พิ้งเป็นไงคะช่วงนี้”
ไพลินถามถึง บริษัทบิวตี้พิ้งที่จัสมินเข้าไปบริหารในช่วง
