กว่าจะกลับถึงคอนโดฟ้าก็มืดซะแล้ว วันนี้เป็นวันที่น่าปวดหัวที่สุด เป็นวันที่ฉันรู้สึกอยากถามว่าอิหยังวะมาก ๆ เลย เนื่องจากกลับมาถึงห้องฉันก็เจอคุณเตนั่งหน้านิ่งอยู่ที่โซฟา ท่าทางของเขาน่าเกรงขาม คล้ายว่าเขากำลังโกรธ
“ไปไหนมา” เขาทักขณะที่ฉันเปลี่ยนรองเท้า
“ไปคอนโดเพื่อนค่ะ”
“ไปทำไม อาบอกแล้วว่าจะไปรับ”
“เพื่อนมีเรื่องปรึกษา หนูก็เลยไปค่ะ”
“เพื่อนสำคัญกว่าอาใช่ไหม”
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ”
“จะไม่ใช่ได้ยังไง สิ่งที่ทำมันทำให้อารู้สึกแบบนั้น”
“...” ฉันควรจะพูดอะไรดี ต้องพูดประโยคไหนถึงจะทำให้คุณเตรู้สึกดี ฉันไม่อยากจะทะเลาะกับเขา แล้วทำไมเขาต้องตัดพ้อแบบนี้ด้วยล่ะ ทำเหมือนว่าเรื่องที่ฉันไปกับเพื่อนเป็นความผิดมากมาย ไม่ได้ไปแบบไม่บอกสักหน่อย ฉันก็บอกเขาก่อนแล้ว
“ทำไมไม่พูด” คุณเตเอ่ยเสียงเรียบ
ในเมื่อไม่รู้จะแก้ยังไงจึงตัดสินใจงัดไม้เด็ดที่พะแพงเคยพูดให้ฟังผ่าน ๆ ฉันเดินมาหาคุณเตด้วยสีหน้า
