“แกยัยพริ้ง ยัยคนบ้า ทำอะไรทำไมไม่รู้จักคิดถึงฉัน ฉันบอกแล้วว่าฉันรักแก ฉันพร้อมจะช่วยแก แต่แกทำแบบนี้ได้ยังไง” เจอหน้าฉันพะแพงก็โวยวายยกใหญ่ สองวันต่อมาพะแพงมาหาฉันที่บ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่พะแพงมาเหยียบบ้านหลังนี้ สาเหตุที่พะแพงมาก็เพราะคุณเตไม่อยากให้ฉันออกไปข้างนอก เขาให้เหตุผลว่าเป็นห่วง เพื่อนก็เลยได้เป็นฝ่ายมาหาฉัน
“ฉันขอโทษ”
“ไม่ต้องมาขอโทษเลย แกรู้ไหมว่าฉันตกใจมากแค่ไหน ฉันกินไม่ได้ นอนไม่หลับเลยนะ ดูสิหน้าฉันคล้ำเพราะแกเลย”
“ขอโทษนะแก แต่นี่ไงฉันปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว”
“ฉันไม่รู้ควรจะโมโหอะไรก่อน เคืองคุณเตของแกก็เคืองที่เขาไม่ให้แกติดต่อฉัน แต่เขาก็เป็นคนช่วยแกออกมาอีก ฉันสับสนไปหมดแล้วเนี่ย หงุดหงิดมาก”
“พอแล้ว ไม่ต้องโมโหแล้ว ฉันปลอดภัยแล้ว” พะแพงทั้งพูดทั้งร้องไห้ ยัยเพื่อนคนนี้ใช่ว่าจะร้องไห้บ่อย ๆ
“ฉันเป็นห่วงแกนี่นา”
“โอเค ฉันผิดไปแล้วฉันขอโทษ ต่อไปจะไม่ปล่อยให
