39 ตามง้อ
“คุณจะมาเป็นห่วงฉันทำไม ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความต้องการของคุณไม่ใช่หรอ ต้องการให้ฉันไม่เหลือใครไม่ใช่หรอ ตอนนี้คุณทำมันสำเร็จแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว ฮื้อๆๆ” ปรางปรีญาร่ำไห้สะอึกสะอื้นเหมือนใจจะขาดลงตรงนั้น อคิราห์ทนดูภาพนั้นไม่ไหว ดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอดทันที
ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากปากของเขา มีเพียงหัวใจที่อ่อนระทวยทุกครั้งที่ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจากคนตัวเล็ก เขาควรจะสะใจสิ ปรางปรีญาเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเจ็บ แล้วทำไมวันนี้กลับกลายเป็นเขาที่กลืนน้ำลายตัวเอง
“ออกไปจากชีวิตฉัน ออกไป ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว ฮื้อๆๆ”
“เลิกร้องไห้ได้แล้ว ฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอสักหน่อย” เขายกมือลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ รู้สึกว่าร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนมีน้ำมีนวลขึ้น ทั้งๆที่ปรางปรีญาแทบไม่ทานข้าวเลยด้วยซ้ำ
“คุณได้มันไปหมดแล้ว ฉันคงไม่มีอะไรจากให้คุณแล้วนอกจาก….ชีวิต” เธอเงยห
