เมื่อกลับมาถึงฟาร์ม พร้อมกับคำถามคับข้องใจมากมาย วาบหนึ่งในความคิดคำนึง เหมือนเช่นในทุกๆ ครั้งที่เกิดปัญหาให้ต้องขบคิด กันย์มักจะนึกถึงผู้เป็นบิดาเป็นอันดับแรก ครั้งนี้ก็เช่นกัน ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์ขึ้นโทร.หาผู้เป็นบิดาในทันที
“แด็ดดี้ครับ…” กันย์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ราวกับว่าติดมาจากเมื่อครั้งที่ยังเป็นเด็กๆ และมักจะเป็นเช่นนี้ทุกครั้งเมื่อโทรหาทั้งแด็ดดี้และหม่ามี้ อารามตื่นเต้นดีใจในน้ำเสียงของผู้เป็นลูกชาย ทำให้แจ็คซึ่งอยู่ปลายสายจับสังเกตได้
“มีข่าวดีอะไรจะบอกป๋ายังงั้นรึ”
แจ็คย่นหน้าฝากที่แลเห็นริ้วรอยเส้นประปราย น้ำเสียงที่บ่งบอกอารมณ์ดีใจของลูกชาย เร่งเร้าความอยากรู้จนต้องถาม
“อิอิ…” คนถูกถามหัวเราะเบาๆ แด็ดดี้รู้ทันอีกละ จึงรีบอุบเอาไว้ก่อน อยากจะเก็บงำเอาไว้เป็นเซอร์ไพรส์
“แล้วไอ้อิอิของแกน่ะ…มันอะไรวะ ป๋าจะรู้ไหมเนี่ย?” แจ็คย้อนอย่างอารมณ์ดี
“ผมอยากมี
