“ผมไปด้วยครับคุณปู่”
ไรเฟิลผุดลุกขึ้นจากเตียง วางของแล่นลงเมื่อรู้สึกเบื่อหน่ายเพราะเล่นมาพักใหญ่ๆ แจ็คเดินเข้าไปหาร่างจ้ำม่ำ อ้าแขนทำท่าว่าจะอุ้มเด็กชายซึ่งกางแขนพร้อมจะโอบลำตัวหนาของเขาเช่นกัน
“เอ่อ…ไม่เป็นไรค่ะ ให้แกเดินเองก็ได้”
นวลทิพย์ขัดขึ้นเบาๆ เพราะที่ผ่านๆ มาไรเฟิลถูกสอนให้พึ่งพาตัวเองมาโดยตลอด
ผู้เป็นยายอยากให้เด็กชายเติบโตเป็นหนุ่มที่เข้มแข็ง เด็กชายหันมาทำหน้ามุ่ยเมื่อโดนขัดใจ แต่ก็เอื้อมมือน้อยๆ มาคว้ามือใหญ่ของแจ็ค ยอมให้เขาจับจูงไปแต่โดยดี นวลทิพย์มองตามภาพคนตัวใหญ่และคนตัวเล็กเดินออกไปจากประตูช้าๆ ในชีวิตไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นภาพเช่นนี้อีกครั้ง
นวลทิพย์ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก คลายปมผ้ากับเปื้อนที่ผูกเอาไว้หลวมๆ เมื่อพิจารณาว่างานครัวเสร็จสิ้นลงแล้ว เมื่อเสร็จจากตั้งโต๊ะและเตรียมถ้วยชามเอาไว้พร้อม เธอแก้ๆ กังๆ อยู่ครู่สั้นๆ เหมือนไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อจ
