“ก็ฉันคิดถึงเธอนี่…” เขากระซิบบอก โน้มใบหน้าเข้าไปหาจนริมฝีปากชิดใบหูของเธอ ไม่สะทกสะท้านกับกำปั้นน้อยๆของอรดีที่ทุบตีพัลวัน กระทั่งเธอหยิกไปที่ต้นแขนของเขาอย่างแรง เสี่ยใหญ่จึงยอมปล่อยเธออย่างแสนเสียดาย
ความกล้าของเสี่ยสมพงษ์ทำให้อรดีรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ โชคดีที่รินนรีไม่อยู่บ้าน แล้วก็ไม่มีใครเดินผ่านมาในเวลานั้น
ครู่ต่อมาอรดีก็พาเสี่ยสมพงษ์มาถึงหน้าห้องที่ศักดานอนพักรักษาตัวอยู่
“ฉันไม่เข้าไปนะคะ…” เธอเลือกที่จะไม่เข้าไปในห้องพร้อมกับเขา “ทำไมล่ะ…” ดวงตาของคนถามเบิกกว้างอย่างรู้ทัน ถามทั้งที่พอจะรู้คำตอบว่าผู้หญิงที่เพิ่งทำผิดมาหมาดๆ คงไม่กล้าสู้สายตาสามี
“ฉันแค่อยากจะรออยู่ข้างนอกค่ะ” เธอบอกเพียงเท่านั้น หากเสี่ยสมพงษ์ก็มองเห็นความละอายวูบไหวอยู่ในสายตาของผู้หญิงตรงหน้า รับรู้ได้ถึงว่าจิตใจของเธอที่ไม่เข้มแข็งพอที่จะเข้าไปเผชิญหน้าสามีพร้อมๆ กับชู้รักอย่างเขา
“คุณเข้าไปคนเดียว
