ยิ่งหลบยิ่งเจอ

เป็นอีกครั้งที่สายฟ้าเดินมาหาพ่อตัวเองที่ห้องทำงานด้วยอารมณ์เบื่อหน่าย ไม่ใช่ไม่อยากเจอแต่เพราะรู้ว่าเจอแล้วพ่อจะกวนอารมณ์จนต้องฟาดฝีปากกันสักตั้งนั่นแหละถึงจะยอมคุยเป็นเรื่องเป็นราวได้ ร่างสูงเปิดประตูเข้าไปพบเจอฉากเดิมๆที่แสนจะน่าหมั่นไส้ คนอะไรยืนจิบชาสบายอารมณ์เปิดเพลงสมัยเก่ากึก มองต้นไม้ใบหญ้าแล้วอมยิ้มดื่มด่ำธรรมชาติจนไม่สนใจสิ่งรอบข้างขนาดนั้น เท้าก็กระดิกเป็นจังหวะตามเพลงอย่างสนุกสนานไปอีก ถ้าจะมีความสุขขนาดนั้นก็เต้นรำไปเลยเถอะ! และเหมือนจะรู้ว่ากำลังถูกนินทาในใจ คนที่พิงกระจกเพลินอยู่ถึงได้หันมามองลูกชายที่ยืนถอนหายใจยาวทำหน้าเบื่อตั้งแต่ยังไม่ได้คุยด้วยซ้ำ "มาแล้วเหรอพี่ฟ้าของพ่อ…" สายฟ้ากรอกตาอย่างสุดจะทน ล้อเลียนอยู่นั่น ไม่ทำแบบนี้สักวันชามันจะจืดรึไง! "พ่อมองไม่เห็นเหรอครับ…" "หึ...อารมณ์บูดขนาดนี้ก็ต้องตัวจริงสินะ แหม่..อย่าอารมณ์เสียไปเลย คนเราต้องรู้จักผ่อนคลายนะพี่ฟ้า ดูอย่างพ่อสิ อารมณ์ดีทั้งวัน" คนเป็นพ่อแนะนำอย่างยิ้มแย้มก่อนเดินมาวางชาแก้วโปรดลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม "พ่อไม่มีงานทำเหรอครับ ทำไมดูว่างขนาดนี้" สายฟ้าอดจะค่อนขอดไม่ได้ เมื่อคนเป็นพ่อทำตัวเหมือนว่างงานทั้งที่ยุ่งตั้งขนาดนี้ "ปากดีเหมือนไอ้เสือที่บ้านเลยนะพี่ฟ้า" "พ่อครับพี่ฟ้าไม่ใช่หมา!" "ฮ่าๆ ก็เหมือนอยู่นะ โอเคๆไม่แกล้งก็ได้โถ่ ขี้หงุดหงิดจริงๆเลย" คนเป็นพ่อยกมือยอมแพ้เมื่อเห็นลูกชายหน้ามุ่ยขึ้นเรื่อยๆแล้ว "แล้วพ่อเรียกพี่ฟ้ามาทำไมล่ะครับ มัวแต่เล่นอยู่ได้ พี่ฟ้าก็มีงานเยอะแยะพ่อไม่รู้เหรอ" สายฟ้าบ่นก่อนกระแทกตัวลงนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของพ่อ "ก็พ่อแปลกใจ พี่ฟ้าไม่เคยเข้าเวรดึกมานานแล้ว ทำไมจู่ๆถึงได้อยากเปลี่ยนล่ะ" สายฟ้ายักไหล่อย่างสบายๆแม้จะรู้ว่าคนเป็นพ่อ กำลังจ้องจับผิดอยู่ก็เถอะ ระดับนี้แล้วคิดว่าพ่อฉลาดอยู่คนเดียวรึไง "พี่ฟ้าก็อยากตรวจเวชกรรมบ้าง ประจำสูติมานานกลัวความรู้มันหายไปหมด" "งั้นเหรอ...แล้วทำไมพี่ฟ้าไม่เข้ากลางวันแทนล่ะ กลางคืนไม่ลำบากรึไง" คนเป็นพ่อถามเหมือนเป็นห่วงทั้งที่ความจริงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหล่อเหลาของลูกชายเลย ถ้าสายฟ้ารู้จักพ่อตัวเองดี พ่ออย่างก้องฟ้าก็รู้จักลูกชายดียิ่งกว่าซะอีก สายฟ้าไม่ใช่คนชอบเปลี่ยนแปลงอะไรบ่อยๆถ้าไม่มีสาเหตุ "มีเวรตอนไหนสบายบ้างล่ะครับ พี่ฟ้าก็เห็นมันลำบากทุกเวรนั่นแหละ ตกลงพ่อไม่ให้ย้ายเหรอครับ" สายฟ้าจ้องพ่ออย่างกดดันแต่กลับได้รอยยิ้มกวนอารมณ์มาแทน สนุกนักละ การได้ทำให้หงุดหงิดเนี่ย! "ถ้าพ่อไม่ให้พี่ฟ้ายอมเหรอ" "พี่ฟ้าแค่แจ้งให้พ่อรู้ ไม่ได้ขออนุญาตครับ" สายฟ้ายิ้มกลับอย่างร้ายกาจจนคนเป็นพ่อขำเบาๆในความดื้อดึงไม่เคยเปลี่ยน "ดึงดันขนาดนี้พ่อว่า...ต้องมีเรื่องสนุกแน่ๆ" สายตาวิบวับอย่างรู้ทันทำให้สายฟ้าค้อนอย่างหมั่นไส้ "พ่อก็ชอบเรื่องสนุกไม่ใช่เหรอครับ" "แน่นอน…" "งั้นก็ตามสืบให้สนุกนะครับ...พี่ฟ้าเอาใจช่วย" สายฟ้ากระตุกยิ้มร้ายก่อนลุกออกมาโดยไม่สนใจคนเป็นพ่อที่หัวเราะอย่างชอบใจอีก "รอดูไม่ไหวแล้วครับพี่ฟ้า ฮ่าๆ" พาฝันที่รีบเข้าประจำตำแหน่งเวรดึกหอบหายใจเหนื่อย หลังขอโทษขอโพยพี่ที่รอส่งเวรให้เธอไปยกใหญ่อย่างรู้สึกผิด ก็ดันเหม่อลอยขึ้นรถผิดสายกว่าจะลงมาแล้วรอขึ้นคันใหม่ได้ เลยสายไปอย่างที่เห็น ถึงจะแค่ห้านาทีแต่สำหรับเธอมันเป็นเรื่องใหญ่ มันคือความรับผิดชอบต่องานอย่างที่ไม่ควรมีข้อแก้ตัวใดๆ ถึงพี่พยาบาลที่รออย่างใจดีจะบอกว่าไม่เป็นไร เธอก็ยังรู้สึกผิดมากๆอยู่ดี สองมือรีบหยิบข้าวของเก็บ จัดของที่จำเป็นมาวางอย่างเตรียมพร้อม ก่อนจะต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงทุ้มที่จำได้ขึ้นใจดังขึ้นข้างหน้า "สวัสดีครับ" พาฝันที่เงยขึ้นมองหน้าหล่อที่ติดตรึงอยู่ในใจมาหลายวันระยะประชิดอย่างตะลึง ตาสวยเบิกกว้างอ้าปากค้างอย่างตกใจ ดีที่แมสก์ช่วยปิดเอาไว้ครึ่งหน้า ไม่งั้นคงตลกน่าดู "พาฝัน...ใช่มั้ยครับ" สายฟ้ายิ้มละมุนทักทายคนที่ยังมองตัวเองตาค้างอย่างนึกขำในใจ ที่ตกใจขนาดนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องคืนนั้นหรือไง คืนก่อนที่เจอแล้วจำกลิ่นได้ก็ว่าทำไมรู้สึกเหมือนเคยเจอมาก่อน ที่ไหนได้เคยมาทักทายไปแล้วหนนึงก่อนจะไปลงเอยที่ห้องตรวจคืนนั้นนั่นเอง ส่วนคืนนั้นที่เจอครั้งที่สามเห็นหน้าไม่ชัด แต่พอถามชื่อถึงได้ไปนึกออกทีหลังว่าที่แท้ ก็พยาบาลที่เคยอยากได้คืนนั้นเอง ถึงตอนนี้จะได้ไปแล้วก็เถอะนะ…หึ "คะ?! ค่ะ ใช่ค่ะ คุณหมอ...มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าคะ" พาฝันถามอย่างลนๆ ก็วันนี้ใส่กาวน์มาเต็มยศซะขนาดนี้คงไม่ได้มาเดินเล่นอีกแล้วล่ะ แล้วเวรกรรมอะไรที่อยู่มาตั้งนานไม่เคยต้องมาเจอกันเวรดึก อยู่ดีๆจะเปลี่ยนเวรทำไม! "เปล่าครับ...แค่มาทักทาย ปกติอยู่เวรกลางวันอาจจะไม่รู้จัก จากนี้คงต้องร่วมงานกันบ่อยขึ้น หมอฝากตัวด้วยนะครับ" "ค่ะ...ยินดีค่ะ.." พาฝันที่สบตาคมที่แสนจะมีเสน่ห์นั่นตอบอย่างเหม่อลอย ทำไมไม่รู้ ในหัวมันกลับคิดไปว่าการมาฝากตัวครั้งนี้ดูมีอะไรแอบแฝงแปลกๆ แต่บางทีพาฝันอาจจะคิดมากเกินไป เพราะจนป่านนี้หมอฟ้ายังไม่เคยแสดงท่าทีอะไรว่าจำเรื่องคืนนั้นได้เลย แปลว่าเธอคงอยู่รอดปลอดภัยแล้วล่ะ "งั้น...หมอขอคอนแทคไว้นะครับ เผื่อมีเรื่องรบกวนจะได้ติดต่อได้เลย หมอไม่ค่อยชอบออกจากห้องตรวจน่ะครับ" สายฟ้ายื่นมือถือส่งให้พาฝันอย่างที่ไม่อยากรับก็ต้องรับ เอาเรื่องงานมาอ้างขนาดนี้จะบ่ายเบี่ยงยังไงได้อีก! แต่คิดไปคิดมา ทุกคนที่ทำงานร่วมกันต่างก็ต้องมีคอนแทคไว้ติดต่อทั้งนั้นนี่นะ ถึงหมอฟ้าจะขอไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรอยู่ดี "นี่ค่ะ…" พาฝันยื่นคืนด้วยมือสั่นๆมองหน้าดูดีที่ยังยิ้มละมุนอย่างละสายตาไม่ได้ ก่อนจะต้องสะดุ้งชักมือออกทันที เมื่อนิ้วยาวนั่นสัมผัสโดนมือจนตกใจ "หึ...ขอบคุณครับ" สายฟ้าที่จงใจกับสัมผัสนั่น รับกลับมาแล้วขำในคอเบาๆอย่างอดไม่ได้ ท่าทางที่ตื่นตูมตลอดเวลานั่น ไม่ต่างอะไรจากกระต่ายเลย ยิ่งมองยิ่งน่าแกล้งไม่รู้หรือไง… แถมกลิ่นหอมที่กระตุ้นความรู้สึกนั่นยังโชยมาเข้าจมูกเรื่อยๆเหมือนจะทดสอบความอดทนกัน "ดื่มกาแฟมั้ยครับ" สายฟ้าถามต่อยิ้มๆตาคมจ้องคนที่ยังบีบมือตัวเองลนๆอย่างชอบใจ แสดงออกขนาดนี้ ช่างไม่มีพิรุธเลยจริงๆ "ดื่มค่ะ..ทำไมคะ" พาฝันถามกลับอย่างงงๆ "ที่จริง หมอแค่อยากออกมาหากาแฟดื่มแต่ไม่รู้จักร้านว่าตอนดึกยังมีขายมั้ย พาไปหน่อยได้มั้ยครับ" "ดะ ได้ค่ะ แต่ว่า...ที่จริงฝัน เอ่อ เดี๋ยวไปซื้อให้หมอเองก็ได้ค่ะ เผื่อมีคนไข้มา" พาฝันที่เผลอแทนตัวอย่างเคยชินเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน แถมยังพูดตะกุกตะกักจนน่าโมโหตัวเองอีก ยิ่งมองตาคมที่เป็นประกายขบขัน ยิ่งอยากมุดพื้นหนีไปซะเลย น่าอายชะมัด… "ไม่เป็นไรครับ เราไปแค่ใกล้ๆก็ได้ ยังไงก็กลับมาทันอยู่แล้ว" สายฟ้าตอบกลับอย่างที่พาฝันไม่รู้จะอ้างอะไรอีก จึงจำใจต้องลุกพาร่างที่สั่นจนอยากตีตัวเองออกมา "งั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพาไป" "ขอบคุณครับ" สายฟ้ายิ้มอย่างพอใจ ก่อนเดินตามคนที่ก้มหน้างุดๆเหมือนจะหาอะไรที่พื้นไปตลอดทาง มือหนากดส่งข้อความให้เพื่อนสนิทอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี 'กระต่ายนี่น่ารักนะภาส ว่ามั้ย' ไม่เกินสองนาทีที่มือถือในมือมีข้อความตอบกลับมาจากเพื่อนรัก 'กระต่ายเหี้ยอะไรอีก!' 'ก็กระต่ายตัวหอม ตื่นตูมดี' 'มึงอีกแล้วนะฟ้า ตีหนึ่ง! เพื่อนมึงก็ต้องนอนมั้ย มาถามเรื่องไร้สาระกับกูทุกวัน มึงเป็นอะไรมากมั้ยฟ้า' ภาสกรตอบกลับยาวเหยียดอย่างสุดจะทน เพราะสายฟ้าชอบแกล้งแบบนี้ ไม่ด่าบ้างก็ไม่ใช่ภาสกรแล้ว 'เป็นเพื่อนมึงไง ไปละ เดี๋ยวกระต่ายหนี' 'ใครวะ กระต่ายอะไร ฟ้า..มึงมาทำให้กูสงสัยแล้วทิ้งกูไปอีกแล้วนะ เพื่อนเหี้ย!' สายฟ้าขำเบาๆอย่างชอบใจก่อนปิดแชทโดยปล่อยให้เพื่อนโวยวายอยู่คนเดียวต่อไป การแกล้งภาสกรก็เป็นเรื่องที่สนุกดี แต่ตอนนี้มีคนให้แกล้งเพิ่มแล้ว แถมยังดูน่าจะสนุกกว่าหลายเท่าเลย... พรุ่งนี้จะแกล้งอะไรดีนะ…