บทที่ 15
ทุกอย่างมันชัดเจน
ต่อจากตอนที่แล้ว
ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังโต โคมไฟระย้าคริสตัลประดับอยู่บนเพดานส่องประกายระยิบระยับ เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดวางอย่างสวยงาม โซฟาหนังสีขาวนวลวางเด่นอยู่ตรงกลางห้องตัดกับพรมขนนุ่มปูรองพื้น โต๊ะกระจกใสสะท้อนภาพของครอบครัวนั่งพร้อมหน้าพ่อแม่และลูก
บรรยากาศภายในห้องดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก ราชานั่งอยู่บนโซฟาด้านข้างแม่ผู้ให้กำเนิด ส่วนป๊านั่งอยู่ตรงกลางมือค้ำยันบนไม้เท้าอันนั้น สีหน้าเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ ขณะที่แม่ของเขาเริ่มหนักใจกับคำพูดของริวเมื่อครู่ แต่ยังคงรักษาภาพลักษณ์สุขุมไว้อยู่
“ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงลูก” แม่ถามด้วยสีหน้าตึงเครียด บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบไม่กล้าหายใจ มือแกร่งวางทาบบนหน้าตักของตัวเอง แม้ริมฝีปากหยักไม่ทันเอ่ยพูดอะไร แต่สายตาคมคายคู่นั้นกดดันจนแสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ
