บทที่ 4เธอหลับใส่กัน 2

มุ่งตรงไปยังตลาดสดสถานที่ที่พวกเขาทั้งสองคนพบกันเป็นครั้งแรก รถคันนี้แล่นมาจอดนิ่งพร้อมกับใบหน้าหวานละมุนหันมามองเขา ก่อนจะเปล่งวาจาขอบคุณ “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ เดี๋ยวฉันเดินเข้าไปเองค่ะ” “ทุกวันเธอต้องเดินผ่านซอยเข้าไปบ้านคนเดียวเหรอ เธอไม่กลัวมีคนทำร้ายเหรอ” “ถึงแถวนี้จะมีขี้ยาเยอะ แต่ถ้าไม่ไปยุ่งกับพวกเขาก็ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ฉันชินแล้ว” “ส่วนเรื่องที่เธอขอให้ฉันช่วย ฉันจะช่วยก็ต่อเมื่อเธอยอมฉันแล้วเท่านั้น” “ทำไมคุณถึงเอาแต่ใจอย่างนี้เนี่ย ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าเนี่ยฉันจะยอมคุณโอเคไหมคะ” ขณะที่ริมฝีปากได้รูปขยับบอก มินค่อย ๆ ยื่นดวงหน้าหวานละมุนเข้ามาใกล้ชิด จนราชาเองสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของหญิงสาว ดวงตาคู่นั้นจับจ้องเธออย่างไม่กะพริบ ราชาเผลอยิ้มน้อย ๆ โดยไม่รู้ตัว คนตัวเล็กตัวแข็งทื่อเมื่อเขาขยับลำตัวเข้ามาใกล้ “โอเค งั้นก็ตกลงตามนั้น” “เจอกันค่ะ ยังไงก็ติดต่อมานะคะ” เมื่อกล่าวจบประโยคมินตราก็เปิดประตูก้าวลงจากรถ หลังจากตกลงกับเขาเรียบร้อย ราชาก็จอดรถมองดูเธออยู่ห่าง ๆ จนแผ่นหลังเนียนของมินตราเลือนหายไปช้า ๆ ผู้หญิงตัวเล็กก้าวเท้าผ่านตลาดสดและเดินไปตามซอย มินตรากลับบ้านเหมือนอย่างทุกวัน กลิ่นคาวปลาปะปนกับกลิ่นน้ำเน่าเสียจากท่อระบายน้ำโชยมากระทบปลายจมูก ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่แสดงท่าทีขยะแขยง เธอรู้สึกชินจนกลายเป็นเรื่องปกติ เดินพ้นตลาดสดมาก็ถึงบ้านไม้ขนาดสองชั้น ซึ่งรอบด้านห้อมล้อมไปด้วยรั้วไม้สีขาว สายลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ใหญ่ส่งผลให้กิ่งก้านของมันโอนเอนไปตามแรงลม กลับมาถึงบ้านตอนเช้าจะมีใครสนใจเธอบ้างหรือเปล่า...ชีวิตปกติของมินตราก็รู้สึกโดดเดี่ยว แม่ผู้ให้กำเนิดไม่มีเวลาให้เนื่องจากมีหน้าที่ต้องทำ ส่วนพ่อก็ไม่กลับมาบ้านนอกจากออกไปเมาหัวราน้ำ มือเล็ก ๆ ของมินไขกุญแจเข้าบ้าน ภายในเงียบสงบก่อนจะมีแสงสว่างจากด้านนอกลอดผ่านช่องเล็ก ๆ เข้าไปกระทบพื้นไม้ มินตราไม่รอช้าเดินขึ้นบันไดเพื่อไปยังห้องนอนของตัวเอง แค่ให้เธอได้อาบน้ำและทำความสะอาดใบหน้า ก็พอจะทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง เวลาผ่านไปหลายนาทีเรียวขาก้าวลงจากบันได พร้อมกับพาตัวเองมาหาของกินในห้องครัว ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างปกติและเป็นเรื่องเคยชินของเธอ เพล้ง! เสียงกระถางดอกไม้ด้านหน้าบ้านแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนเดินโซเซเข้ามา มินตรากำลังตั้งใจต้มน้ำร้อนในหม้อ เธอก็ต้องหันขวับไปสนใจพ่อผู้ให้กำเนิด “เมามาอีกแล้วเหรอพ่อ” น้ำเสียงใสของมินพูดขึ้น ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นจะทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง “เอาเหล้ามาอีกดิ! ขอตังกินเหล้าหน่อย” น้ำเสียงของพ่อดังขึ้นมาจากทางหน้าบ้าน ร่างของพ่อเซถลาลงไปกองกับพื้น ภาพชินตาที่เธอเองก็เห็นมาบ่อยแล้ว มินตราระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมาสนใจหม้อน้ำร้อนตรงหน้า เสียงท้องเจ้ากรรมร้องดังตั้งแต่ตอนที่อยู่ไนต์คลับของเขา ตั้งแต่ตื่นมาเธอไม่ได้กินอะไรเลย “เมามาอีกแล้ว แกนี่วัน ๆ จะไม่ทำอะไรเลยเหรอ นอนกองตรงนั้นแหละอย่าคิดว่าฉันจะสนใจ” คราวนี้เสียงแหลมของแม่ดังขึ้น อุษา เดินกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับสวมชุดสีขาวล้วน “อ้าว แล้วนี่ทำอะไรกินล่ะ” แม่ถามขึ้น “ต้มมาม่าค่ะ พ่อเมาอีกแล้วเหรอ” “พ่อแกก็เมาทุกวัน ฉันก็เหนื่อยที่จะต้องบ่นทุกวัน งานของฉันมันก็รัดตัวอยู่แล้ว ยังต้องมาปวดหัวกับคนที่บ้านอีก” “แล้วนี่แม่กินอะไรมาหรือยังคะ” “เดี๋ยวฉันทำกับข้าวเอง แกก็ตั้งใจเรียนหาผัวรวยเลยก็ดี จะได้ไม่ต้องมีชีวิตแบบนี้” แม่ของเธอพูดขึ้น ทั้งที่มือกำลังวุ่นอยู่กับการเปลี่ยนชุดทำงานมาสวมชุดลำลองแทน “แต่ถ้าหนูมีผัวแล้วต้องลำบาก ไม่มีดีกว่าไหม” “ว่าพ่อแกเหรอ ที่นอนเมาอยู่หน้าบ้านก็พ่อแท้ ๆ แกนะ” “พ่อหนูแล้วยังไง เคยมาสนใจหนูด้วยเหรอ นอกจากกลับมาขอเงินแม่ไปซื้อเหล้า” “ทำไงได้ แม่จะเลิกกับพ่อแก พ่อแกก็ไม่ยอมเลยให้เงินไปจะได้เลิกวุ่นวาย” “แม่ลองรักตัวเองบ้างนะคะ ช่วงนี้ผอมลงเยอะมาก” แววตาของลูกสาวฉายแววความห่วงใย ตั้งแต่เด็กจนโตมินตราก็มีแค่แม่ที่เลี้ยงดูเธอมาเท่านั้น พ่อที่เมาอยู่หน้าบ้านก็ไม่รู้จำได้หรือเปล่าว่าตัวเองมีลูกมีเมีย หรือจำได้แค่ว่ามีบ้านเอาไว้กลับมาขอเงินเท่านั้น...