บทที่ 8จูบแรกของเธอ 2

คอนโดของราชา ลิฟต์ความเร็วสูงเปิดสู่โถงทางเดินพร้อมกับร่างสูงของราชาก้าวออกมาข้างหน้าก่อน ตามด้วยสตรีรูปร่างเล็กสวมชุดเดรสสีดำเดินตามแผ่นหลังแกร่งออกมาติด ๆ โถงทางเดินถูกปูด้วยพื้นลายหินอ่อนขัดมันวาว ผนังตกแต่งด้วยภาพศิลปะจากศิลปินชื่อดัง ถัดมาประตูแกะสลักบานนั้นถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ ก่อนที่ฝีเท้าคู่ใหญ่จะก้าวเข้ามาด้านใน ซึ่งถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำเรียบหรู หน้าต่างกระจกบานใหญ่เปิดรับวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน ด้านนอกยังคงเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับดูตระการตา ร่างเล็กก้าวมาด้านหน้าพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบด้าน ดวงตากลมโตเปล่งประกายไม่อาจละสายตาไปจากภาพตรงหน้าได้เลยแม้แต่เสี้ยวนาทีเดียว โคมไฟคริสตัลส่องแสงสว่างไปทั่วทั้งห้อง คนตัวเล็กพลิกลำตัวหันมามองหน้าเขา “คนรวยอย่างคุณชีวิตก็สุขสบายดีเหมือนกัน ได้มองวิวสวย ๆ แบบนี้ทุกวัน” “ฉันไม่ได้สนใจหรอก ปกติทำงานมาก็พักผ่อนเลย” “เป็นฉันจะมองทุกวันเลยค่ะ” “งั้นก็มาอยู่ด้วยกันสิ จะได้มองทุกวัน” “พูดอะไรก็ไม่รู้ ฉันขอนอนโซฟาได้ไหมอยากนอนดูวิวข้างนอกค่ะ” เธอบอก “ได้สิ เดี๋ยวเอาผ้าห่มมาให้ แต่ขออาบน้ำก่อนนะ” “โอเคค่ะ วันนี้คุณคงเหนื่อยมาก ไปอาบน้ำเถอะ” ราชาพยักหน้าอย่างเข้าใจ จากนั้นเขาเดินหายเข้าไปภายในห้องนอนของตัวเอง ส่วนคนที่ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษเห็นจะเป็นมินตรา เพราะเธอเอาแต่เดินสำรวจห้องอย่างตั้งอกตั้งใจ ชีวิตของเธอและเขาต่างกันมาก ทั้งเรื่องฐานะครอบครัวและคุณภาพชีวิต มินโตมากับสภาพแวดล้อมที่ทำให้เธอต้องเป็นคนเข้มแข็ง เพราะนอกจากแม่ที่หาเงินเลี้ยงดูเธอแล้ว เธอก็เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ต่างจากราชาเขาเป็นถึงมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ และไม่รู้อะไรดลใจให้พี่ชายของเขามาติดพันกับเธอนานหลายเดือน สุดท้ายก็หันไปคบหากับเพื่อนของเธอ ตามแซะเธอไม่หยุด กลายเป็นเรื่องปวดหัวและคับแค้นใจ นั่นจึงเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้มินตัดสินใจเข้าหาเขา ไม่ว่าจะด้วยวิธีการไหนก็ตามเธอจะต้องทำให้พวกเขาเลิกรากันให้ได้ ขืนปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปมีหวังมินได้ขาดใจตายก่อนแน่ ๆ เธอถึงยอมแลกไม่ว่าอะไรก็ตาม นัยน์ตาสีน้ำตาลหลังเลนส์จ้องมองภาพของเขา ช่างดูมีเสน่ห์และน่าค้นหา “ในรูปคุณดูเย็นชาแถมน่ากลัว แต่พอมารู้จักทำไมกลายเป็นคนที่มีมุมอ่อนโยนกับเขาด้วย” เธอบ่นอุบอิบ “ยืนจ้องรูปฉันแล้วบ่นอะไร” วินาทีต่อมาน้ำเสียงนุ่มลึกของเขาดังแว่วมาจากทางด้านหลัง ใบหน้าหวานละมุนหันขวับไปมองในทันที ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นภายใต้กรอบแว่นจะปะทะเข้ากับกล้ามเนื้อแน่นกระชับของราชา มินตราจ้องมองภาพนั้นอยู่นาน สายตาสำรวจจากแผงหน้าท้องค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมามองรอยสักรูปเสือคำรามเด่นชัด แต่เมื่อดึงสติกลับมาอยู่กับตัวเอง มินถึงกับหันหน้าหนี ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าหัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากทรวงอก “คุณราชาจะเดินออกมาข้างนอกทำไมไม่ใส่เสื้อก่อนคะ” “ก็นี่มันห้องฉัน ส่วนนี่ผ้าห่มของเธอ” ชายหนุ่มตอบทันควันพร้อมกับยื่นผ้าห่มผืนสีขาวมาให้ คนตัวเล็กรับมาถือไว้ในมือทว่าไม่ยอมหันกลับไปสบตากับเขา “ถึงมันจะห้องของคุณ แต่ก็ใช่ว่าจะเดินแก้ผ้าออกมายังไงก็ได้นะคะ ฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคน” “พูดอย่างกับว่าเธอไม่เคยเห็น หันมาดูชัด ๆ สิ กลัวอะไร” “ไม่ได้กลัวค่ะ แค่ไม่กล้าดู” เธอตอบเสียงสั่น ๆ “แต่เธอเป็นคนเริ่มก่อนไม่ใช่เหรอ” “ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ ขอบคุณสำหรับผ้าห่มนะคะ ฉันขอตัวไปนอนบนโซฟาแล้ว” มินไม่ได้หันไปมองหน้า ริมฝีปากสีแดงระเรื่อขยับตอบ พร้อมกับเดินหนีมานั่งลงบนโซฟาราคาแพง เธอข่มตาลงก่อนจะระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รู้สึกโล่งใจเมื่อออกมาจากความกดดันเมื่อครู่ ความใกล้ชิดทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ หรือว่าเธอจะคิดอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า ไม่ได้! คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาสะบัดความคิดที่ไม่ดีออกไป เธอเพิ่งจะถูกเพื่อนสนิทแย่งคนคุยไปได้ไม่นานจะเริ่มรู้สึกกับเขาไม่ได้เด็ดขาด ที่เข้าหาก็เพื่อใช้เขาแก้แค้นพี่ชายของราชาก็เท่านั้น แต่พอเอาเข้าจริงความรู้สึกมันมีอะไรมากกว่านั้น เธออยากเข้าหาเขาก่อนและอยากรู้จักเขามาก ๆ ราชาเป็นผู้ชายที่ดูน่าค้นหาสำหรับเธอ และเขาก็ทำให้เธออยู่ไม่เป็นสุข มินตราคลี่ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงจูบตอนอยู่บนรถ ยอมรับว่าเธอติดใจมันไม่น้อยอยากจะได้รับอีกครั้ง...และถ้ามากกว่านั้นจะดีมาก ****