บทที่ 10ยังชอบริวเหรอ 2

น้ำเสียงนุ่มลึกดังขึ้น ส่งผลให้ร่างสูงของริวหยุดนิ่ง รอยยิ้มปรากฏบนดวงหน้า “มินยังชอบกูอยู่เหรอวะ” ริวถามเหมือนกำลังดีใจ แท้จริงแล้วมินอยากแก้แค้นเขาต่างหาก ราชาก็ทำได้เพียงส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย เมื่อไม่ได้พูดอะไรต่อริวก็เดินออกจากห้องไป ความเงียบรายล้อมร่างกำยำของราชา หลังจากที่ประตูบานนั้นปิดลงตามแผ่นหลังของพี่ชาย เธอค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนของราชาออกมา มินตราระบายลมหายใจโล่งอก จากนั้นหันไปมองร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ ราชาไม่ได้พูดอะไร เขาหันมามองเธอเช่นกัน วินาทีต่อมาร่างสูงสาวเท้าไปยังโซฟาราคาแพง พร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงก่อนจะเอนแผ่นหลังกว้างพิงพนักอย่างผ่อนคลาย เป็นอะไรของเขานะ? คนตัวเล็กถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อท่าทีของราชาดูแปลกไป “คุณราชาเป็นอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงสดใสถามขึ้น วินาทีถัดมามินเดินมาหยิบแว่นตาของตัวเอง ก่อนจะสวมใส่เพื่อให้มองเห็นภาพชัดเจนขึ้น ดวงตาคมคายทอดมองวิวท้องฟ้านอกกระจกบานใหญ่ ท่าทางของราชาดูสงบ ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่หรือว่าราชากำลังหงุดหงิดเรื่องที่เธอจับแขนพี่ชายของเขาหรือเปล่า ไม่น่า...เธอไม่ควรคิดเข้าข้างตัวเอง ในเมื่อสถานะเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาจะหึงหวงทำไม? “อยากกินอะไร” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแสนอึดอัด “อะไรก็ได้ค่ะ ฉันอยากกลับบ้านแล้วค่ะ” มินจ้องเขาเขม็ง ไม่คิดว่าน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยสดใสของเขา จะทำเอาเธอขนลุกซู่ “ไม่หิวเหรอ กินข้าวก่อนสิ” “อะไรของคุณเนี่ย งั้นอยากกินข้าวค่ะอะไรก็ได้ ตอนนี้เลยก็ดีค่ะ” เสียงแหลมเปล่งวาจาตอบ พลางทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงข้างเขา “โอเค เดี๋ยวฉันให้ลูกน้องสั่งข้าวให้” เมื่อสิ้นสุดประโยคคำพูดของเขา มือแกร่งหยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความไปบอกลูกน้องคนสนิท “ทำไมคุณถึงทำหน้าบูดเหมือนตูดแบบนั้นล่ะ ไม่อยากอยู่กับฉันแล้วเหรอคะ” สายตาออดอ้อนจับจ้องเขา เป็นวินาทีเดียวกับที่ราชาหันมามองหน้าเธอ ดวงตาของทั้งคู่สอดประสานกัน “เธอชอบมันเหรอ? ตอนนี้ก็ยังชอบมันเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอ รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเหมือนกำลังข่มกลั้นความรู้สึกเอาไวในใจ “หมายถึงเรื่องที่ฉันไปเกาะแขนเขาเหรอคะ ตอนแรกฉันนึกว่าคุณยืนทำอะไรอยู่ ฉันรู้นะคะเรื่องที่คุณมีพี่ชายแต่ก็ไม่คิดว่าจะคล้ายกันขนาดนี้” “เธอคิดว่าริวมันเป็นฉันงั้นเหรอ” เขาถาม “ก็สูงเหมือนกันขนาดนั้น ฉันก็นึกว่าเป็นคุณค่ะ แต่ก็ตกใจเหมือนกันที่พี่ชายคุณมาอยู่ที่นี่” “ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะมาหา” “แล้วที่คุณราชาดูแปลกไป หึงเหรอคะ?” ประโยคคำถามที่ถูกเปล่งออกจากกลีบปากบาง ทำเอาเขานิ่งไปชั่วขณะไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้หมายความว่ายังไง และเขาคงไม่มีทางพูดออกไปง่าย ๆ เหมือนกัน “ก็เปล่า แต่ฉันไม่ชอบ” เสียงนุ่มลึกเอื้อนเอ่ยวาจาตอบ สายตาคมคายเบนทิศความสนใจไปทางอื่น “อะไรเนี่ย ฉันก็ตกใจนึกว่าคุณราชาไม่อยากอยู่กับฉัน แต่แค่คำว่าหึงมันสั้น ๆ เองนะคะ พูดออกมาไม่ยากหรอก” “เธอโชคดีแล้วที่ไม่ตกลงคบกับมัน คนอย่างริวไม่เคยจริงจังเรื่องความรักหรอก” “แล้วคุณราชาล่ะ เคยจริงจังเรื่องความรักไหมคะ” ตัวเล็กเอียงคอถามผู้ชายเบื้องหน้า ราชาเองหลุบตามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “มันก็เคยมี แต่ตอนนี้ฉันยังไม่สนใจมีใคร เพราะยังมีเรื่องให้ทำอีกเยอะ มีธุรกิจให้จัดการมากมาย ไม่รู้ว่าจะมีเวลาไปสนใจเธอหรือเปล่า” เขาร่ายยาวราวกับว่าราชาพยายามเข้มแข็ง อย่างที่เขามักจะแสดงออกมาให้ทุกคนเห็น “ฉันเองก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอกค่ะ ขอแค่คนที่จริงจังไม่ใช่เลือกคนอื่นแบบนั้นก็พอแล้ว ฉันพยายามปรับให้เข้ากับพี่ชายคุณแล้วนะคะ แต่ฉันก็ยังเป็นฉันแบบนี้ เป็นผู้หญิงใส่แว่นแถมขี้อาย ไม่ใช่คนแต่งตัวสวยหรือว่าชอบโชว์ร่างกาย” “เธอเป็นแบบนี้มันก็ดีมากแล้ว มีเสน่ห์มากเลยรู้ไหม” “ฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่น่าเบื่อ แค่ฉันยังไม่พร้อมเรื่องอย่างว่า มันก็กลายเป็นคนน่าเบื่อไปเลยเหรอคะ” “สำหรับมันอาจจะคิดแบบนั้น แต่ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นกับเธอเลยนะมิน” เขาตอบ “คุณราชาก็มีมุมเข้าใจคนอื่นเหมือนกันเหรอคะ นึกว่าเป็นพวกไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น” “ฉันก็มีอะไรที่เธอไม่รู้อยู่เหมือนกัน” “งั้นฉันขอศึกษาคุณราชาได้ไหมคะ ฉันอยากรู้จักคุณมากกว่านี้ค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใส รอยยิ้มหวานประดับบนดวงหน้า ยิ่งทำเอาผู้ชายคนนี้ตกอยู่ในภวังค์หลงใหล เขารู้สึกดีกับเธออยู่เต็มอกแต่ไม่ยอมพูดออกมา...จะปากแข็งไปอีกนานแค่ไหน จะยอมรับหัวใจตัวเองตอนไหนกันนะราชา... ****