โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่อ่าน!!
ฐากรณ์เริ่มเป็นกังวลที่จู่ๆ บัวชมพูขาดการติดต่อ ธุระด่วนอะไรนักหนาถึงต้องรีบไปแบบไม่บอกไม่กล่าว ทั้งเป็นห่วง ทั้งหัวร้อน ทั้งหงุดหงิดงุ่นง่านว้าวุ่นใจ แบบนี้น่าจับตีก้นสักทีสองทีเสียจริงๆ
กระทั่งขับรถออกจากหน้าร้านเวดดิ้งได้ไม่ถึงห้าร้อยเมตร เขาก็เห็นหญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูกำลังเดินจ้ำอ้าวตรงปรี่ไปที่ซุ้มวินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง เขาจึงแตะเบรก บีบแตรสองที ลดกระจกจอดรถเทียบข้างๆ
“บัว ขึ้นรถก่อน คุณจะไปไหน เดี๋ยวผมไปส่งเอง” เจ้าของรถตะเบ็งเสียงดังเพื่อให้เธอได้ยิน ก่อนหญิงสาวจะหยุดเดินแล้วหันกลับมา
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวบัวนั่งวินไปลงตรงรถไฟฟ้าเองได้ ท่านประธานรีบกลับไปหาคุณทิชาเถอะ” บัวชมพูพยายามทำน้ำเสียงให้ราบเรียบเป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อยากให้เขารู้เหตุผลที่แท้จริง
“ผมเสร็จธุระกับทิชาแล้ว”
“ไม่ดีกว่าค่ะ เกรงใจ” หญิงสาวยังคงดื้อดึง ไม่ยอมขึ้นรถสั
