บัวชมพูคิดว่าตัวเองตัดสินใจดีแล้ว แม้เธอจะไม่อยากให้ถึงจุดที่เธอต้องลาออกและวิ่งเต้นหาเงินมาชดใช้บริษัท แต่นี่ก็น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่เธอควรทำให้มันจบๆ ไป
“เอ่อ…คร่าวๆ ก็ห้าล้านครับ”
[ฉันสามารถคืนได้ทันทีสามล้านบาท ส่วนอีกสองล้านที่เหลือ ฉันจะรีบหามาคืนก่อนวันที่ท่านประธานจะกลับมาจากญี่ปุ่นนะคะ]
“คุณบัวชมพู คุณลองเอาเรื่องนี้กลับไปคิดดีๆ อีกสักรอบดีมั้ย ผมไม่อยากให้คุณเลือกวิธีนี้เลย” ศราพยายามหว่านล้อม “ผมว่าผมอาจต้องคุยเรื่องนี้กับคุณกรณ์นะ”
[อย่านะคะคุณศรา ฉันขอร้องล่ะ คุณเป็นเพื่อนสนิทเขา คุณน่าจะรู้นะว่าท่านประธานดื้อแค่ไหน ให้ฉันลาออกและจากไปแบบเงียบๆ ดีกว่าค่ะ]
ฐากรณ์ไม่ยอมให้เธอลาออกง่ายๆ แน่ ยิ่งรู้เขายิ่งจะรั้งเธอไว้ แต่นั่นคงส่งผลเสียอย่างมหาศาลต่อบริษัทอย่างแน่นอน บัวชมพูคิดอย่างนั้น
“เฮ้อ…ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่คุณตัดสินใจก็ได้ครับ ส่งจดหมายลาออกมาที่เมลผมได้เลยนะ จ
