เช้าวันต่อมา
"ฉันขอไปทำงานด้วยได้ไหมคะ"
"ทำไมต้องไปทำงาน" เขาถามเธอในขณะที่กำลังเช็ดผมให้แห้ง เพราะเพิ่งจะอาบน้ำออกมา
"อยากจะหาอะไรทำค่ะ อยู่ที่บ้านเฉยๆ แล้วมัน.." ใช่แล้วมันทำให้อดคิดถึงบ้านเมืองไม่ได้ ถ้ามีอะไรทำคงจะผ่อนคลายเรื่องนี้ได้มาก
"ก็ได้" เห็นสีหน้าของเธอเขาก็พอจะเดาออกแล้ว ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง
"จริงเหรอคะ"
"แต่ผมขอดูก่อนแล้วกันว่าจะให้คุณทำงานอะไร"
"ฉันทำงานเลขาได้ค่ะ"
"งานเลขาตอนนี้ยังไม่ว่างเลย" ใช่แล้วเลขาของเขาก็มีประจำ แถมผู้ช่วยก็มีแล้ว
"ฉันเป็นพนักงานทั่วไปก็ได้นะคะ"
"คุณจะไปเป็นพนักงานทั่วไปได้ยังไง"
"ถ้าบริษัทคุณยังไม่มีตำแหน่งว่าง ฉันกลับไปเป็นผู้ช่วยของคุณวรวุฒิอีกก็ได้"
"ไม่ได้!" ชายหนุ่มถึงกับพูดเสียงแข็ง
"ทำไมคะ ฉันเคยทำตำแหน่งนั้นนะ"
"นั่นมันแต่ก่อน แต่ตอนนี้ไม่ได้..ถ้าจะไปก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า" คำพูดคำจาของเขาเปลี่ยนไปในทันท
