เย็นวันเดียวกัน
"เห็นไหมกลับมาที่บ้านก็ไม่มีอะไรทำแล้ว คุณน่าจะให้ฉันเอางานกลับมาทำด้วย" เธอขอเขาเอางานกลับมาทำที่บ้านด้วยเผื่อว่าจะเสร็จเร็วกว่ากำหนด แต่เข็มทิศก็ไม่ยอม
"คุณไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ ผมอยากให้คุณทำแบบสบายๆ"
"ก็ได้ค่ะ" แก้วกานดารู้ดีว่าที่เขาไม่ให้เอามาทำเพราะเป็นห่วง อยากให้เธอพักผ่อนมากๆ
"หิวข้าวหรือยัง ป่านนี้ข้างล่างคงเตรียมอาหารเสร็จแล้ว"
"หิวมากเลยค่ะ"
"ถ้าหิวมากขนาดนั้น กินผมรองท้องก่อนค่อยลงไปดีไหม"
"คุณเข็มทิศ!" พูดเรื่องหิวข้าวอยู่ดีๆ เขายังวนเข้ามาในเรื่องนี้ได้อีก พอรู้ความหมายของเขา ใบหน้างามถึงกับแดงขึ้นมาจนเห็นได้ชัด
"ผมชอบเวลาที่คุณอายจัง"
"คนบ้าที่ไหนจะชอบเวลาคนอื่นอาย"
"ก็คนบ้าคนนี้ไง"
"ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว..หิวข้าว" ร่างบางรีบตรงมาที่ประตู ถ้าขึนยังคุยกับเขาต่อ คงได้เสียตัวแน่
"แม่กำลังจะให้คนขึ้นไปตามอยู่พอดี"
"แก้วก็เลยไม่ได้ลงมาช่วยคุณแม่
