"ถ้าเมียมึงหลบกระสุนนัดนี้ได้..กูจะปล่อย" ว่าแล้วมันก็ ค่อยๆ ยกปืนขึ้นมาเล็งไปที่คนตัวเล็กซึ่งกำลังก้าวถอยหลังออกไปแบบอัตโนมัติ ตอนนี้เธอรู้สึกช็อกมากจนทำอะไรไม่ถูก..เพราะในใจคิดว่าคงจะไม่รอดแล้ว
ในความคิดห้วงสุดท้าย สงสารลูกที่ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก ลูกที่พ่อไม่รู้ว่าเขามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้และกำลังจะจากไปพร้อมกับแม่
ปั้ง
คนร่างบางค่อยๆ ทรุดลงกับพื้นถนน ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำอันกว้างที่ทอดยาวไม่รู้ว่าไปสิ้นสุดที่ไหน สติของเธอเริ่มไม่รับรู้อะไร
ปั้ง! ปั้ง!! ปั้ง!!! ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังสนั่นทั่วบริเวณ
พวกที่รอดจากลูกปืนของตำรวจ ต่างก็วิ่งหนีตายกัน เพราะตำรวจสั่งการวิสามัญ
"พี่!!" เข็มทิศรีบวิ่งเข้ามามองหาร่างของพี่ชายที่ตกลงไปในน้ำ เพราะกระโดดเข้ามารับกระสุนแทนภรรยา... "พี่!!!!" เขาเหมือนคนขาดสติ เพราะมองลงไปไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยของพี่ชายเลย
"ตัวการใหญ่ มันหลบหนีไปได้ครับ" นี่คือคำ
