บทที่ 14
ไอ้แม็กเกือบโดน
คิรัณ talk
ใบหน้าของเอวาเปลี่ยนเป็นสีแดงลามไปถึงใบหู ทันทีที่ผมกระซิบใส่ข้างหู เธอทั้งเขิน ทั้งหงุดหงิด แต่สิ่งที่ทำให้ผมยิ้มออกมามากที่สุดคือเธอไม่ได้ปฏิเสธผมเธอแค่ตีแขนผมเบา ๆ
"เพ้อเจ้อวะ!"
"เพ้อเจ้อแล้วหน้าแดงทำไม" ผมแกล้งกระซิบซ้ำจนเธอเก็บอาการไม่อยู่
"คิรัณ!"
เธอกดเสียงต่ำแต่สายตาเลิ่กลั่กจนผมต้องหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เห็นหน้าตอนนี้โคตรหน้าแกล้งชะมัด ยัยแก้มกลมของผม
ฝั่งตรงข้าม
ไอ้คิรินมันมองภาพนี้ด้วยสายตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบที่ผมรู้ทันทีว่ามันกำลังคิดอะไรไม่ดีแน่ คงเห็นผมกับเอวาสนิทกันแปลก ๆ มีแววมีหยอกล้อกันด้วย
"หึ… ช่วงนี้สนิทกันดีนะพวกมึง" มันพูดลอย ๆ
"ก็ดีกว่าเมื่อก่อนที่เอวาเอาแต่หนี" ผมตอบพร้อมจิ้มแตงโมขึ้นมากัด สายตายังมองยัยแก้มกลมไม่วางตา
"ฉันไม่ได้หนี!"เอวาหันมาตอบทันทีแถมยังแยกเขี้ยวใส่พวกผมด้วย
"อ๋อเหรอ" คิรินเลิกคิ
