บทที่ 16
เฉยชา
คืนนั้นฉันก็ไม่ได้เปิดประตูให้คิริน คิรัณบอกว่าคิรินนอนที่โซฟาทั้งคืนและหลังจากนั้นฉันก็เลือกทำเหมือนทุกอย่างให้เป็นปกติ ปกติในแบบที่คิรินเป็นแค่เพื่อนแค่เพื่อน…คนหนึ่งเท่านั้น
มหาวิทยาลัยเอกชน
"เอวา ไปนั่งโต๊ะเดิมไหม?"
"อืม"
ฉันตอบคิรัณแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำ โดยไม่แม้แต่จะมองไปทางอีกฝั่งของโต๊ะทั้งที่รู้ดีว่าใครนั่งอยู่ตรงนั้น คิรินเงยหน้ามองฉันทันทีที่ฉันนั่งลงสายตามันจับจ้องไม่วาง เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง
"เอวา"
"ว่า?" ฉันตอบโดยที่มือยังเปิดหนังสือแต่ไม่สบตาไม่หันไปมอง เหมือนกำลังคุยกับเพื่อนร่วมคลาสธรรมดา
คิรินชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นเอวาเงียบไปแบบนี้
"เมื่อคืนทำไมไม่เปิดประตู"
"ง่วง"
"ง่วง?" คิรินขมวดคิ้ว
"ใช่ ง่วง มีอะไรอีกไหม?"
คิรัณที่นั่งข้างฉันเหลือบมองฉันไปมาแต่ไม่ได้พูดอะไร สถานการณ์ตอนนี้มันเหมือนกองไฟที่รอวันปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่คิรัณจึงเลือก
