ร่างเล็กนั่งตัวสั่นอยู่เบาะด้านข้าง ติณณ์ไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ความอึดอัดไหลซึมผ่านอากาศ มีเพียงเสียงพ่นลมหายใจดังสะท้อนในความเงียบ ปลายเท้าแตะเหยียบคันเร่งจนมิด ดวงตาเย็นชามองไปยังถนนเบื้องหน้า ก่อนจะกำพวงมาลัยแน่นเพื่อระบายความหงุดหงิด
ใบชากวาดสายตามองคนร่างสูง ยิ่งเขาเงียบ มันก็ยิ่งหน้ากลัว ความรู้สึกวูบหวิวยังเกาะหนึบอยู่ในใจ ร่างเล็กได้แต่เตือนตัวเองว่าให้ใจเย็น หากถึงห้องเมื่อไหร่จะพยายามอธิบายให้เขาฟัง
ไม่นานฝนก็เทลงมาอย่างหนัก ราวกับยืดเวลาให้ใบชาอยู่กับความหนักอึ้งนานขึ้นกว่าเดิม สายฝนกระหน่ำลงมาจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ติณณ์จึงตัดสินใจเปิดไฟเลี้ยวลงจอดข้างทาง เพื่อรอให้ฝนหยุด
ใบหน้าหวานก้มลงหลบหน้า เมื่อเห็นว่าสายตาคู่คมกำลังตวัดมอง ทว่า ติณณ์กลับเลือกหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออกหาใครบางคน
“อื้อ เปิดห้องไว้ให้กูหน่อย กำลังเข้าไป”
(มึงจะมาหากูตอนนี้ คลับกูเปิดตอนเย็น)
“กูอารมณ์
