ใบชาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวทั้วตัว เธอไม่เห็นคนร่างสูงตั้งแต่ลืมตาตื่น แม้จะโล่งใจมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาไม่อยู่ แต่เธอก็อยากออกไปเดินข้างนอก ไม่ใช่การคลุกตัวอยู่แต่ในห้องตามคำสั่ง
โน้ตถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะอาหาร พร้อมกับข้าวต้มหมู ดูเหมือนว่าจะถูกนำมาวางได้เพียงไม่นาน ราวกับรู้ว่าเธอจะลุกขึ้นมาตอนไหน มือเรียวหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่าน แล้วก็ต้องดีใจสุดขีด เมื่อพบว่าเขาให้ปันซื้อโทรศัพท์มาให้ใหม่ แม้บรรทัดสุดท้ายจะเป็นคำขู่บอกว่า ‘ห้ามหนี’ แต่อย่างน้อยมันก็สามารถคุยและติดต่อกันคนอื่นได้บ้าง
ใบชารีบเปิดมือถือขึ้นมา พร้อมกับโหลดแอพพิเคชั่นต่างๆและเชื่อมต่อโดยใส่ข้อมูลเดิมของตัวเองลงไป พอเชื่อมต่อได้ไม่นาน แชตต่างๆก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจออย่างไม่หยุดพัก
แชต : แทน
แทน : ชาเป็นไงบ้าง ติณณ์มันทำอะไรรุนแรงหรือเปล่า
แทน : บอกพี่ได้เลยนะ ถ้าชาลำบากใจ
ใบชา : ไม่เป็นไรค่ะพี่แทน ชาเลือกแล้ว
แทน
