ติณณ์ใช้เท้าเหยียบคันเร่งลงจนสุด อยากรีบกลับไปสั่งสอนคนนั่งสะอื้นอยู่ข้างๆ ว่าไม่ควรท้าทายความบ้าคลั่งของเขา บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด ร่างสูงเหลือบมองใบหน้าสวยเอาแต่ก้มร้องไห้ มันยิ่งชวนให้หงุดหงิดมากขึ้นไปอีก
ติณณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้รู้สึกสงสาร ไม่เลยสักนิด กลับเกลียดมากกว่า ที่เธอเสแสร้งทำเป็นขอโทษ เพราะการกระทำที่ผ่านมามันสวนทางกันทั้งหมด
ไม่นานรถสปอร์ตก็วิ่งเข้ามาจอดในคอนโดสุดหรู ใบชาแทบไม่อยากก้าวขาลงจากรถ แต่กลับถูกคนร่างสูงบังคับด้วยสายตา จึงจำเป็นต้องทำตาม ขึ้นลิฟต์มาเพียงไม่กี่นาที ประตูก็เปิดออกอยู่ชั้นบนสุด
แขนเรียวถูกฉุดกระชากออกจากลิตฟ์อย่างแรง จนร่างเล็กเซถลาไปตามแรงดึงของอีกฝ่าย ใบชาเกือบจะล้มลงกับพื้น หากไม่รีบพยุงตัวเองเอาไว้ เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง กลับดึงลากแขนของเธอไป จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง แล้วใช้คีย์การ์ดแตะประตูให้เปิดออก
“อึก! ชาเจ็บ ขอโทษ”
“หุบ
