ผ่านไป 2 เดือน
ร่างเล็กนั่งทอดกายอยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องหนังสือในมือกวาดอ่านอย่างตั้งใจ ช่วงนี้ใบชาแทบจะไม่อยากออกไปไหนเลย จึงเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไล่อ่านหนังสือบนชั้นจนเกือบครบทุกเล่ม
เธอไม่ได้รู้สึกเกร็งเหมือนตอนแรก แม้บางอย่างติณณ์จะทำให้หวาดกลัวอยู่บ้าง แต่รวมๆแล้วมันดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ เขาให้อิสระและไม่ได้ใช้ความรุนแรง แม้ใบชาจะคิดอยู่บ้างว่าเป็นเพราะยอมตาใจ เขาจึงไม่ใจร้าย
หากหงุดหงิดก็มีบ้างเป็นบางคราวที่มาระบายอารมณ์กับเธอ แต่พอไม่ได้ขัดขืนมันกลับทำให้ทุกอย่างเบาลง ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะความคิดอื่นแทรกเข้ามาในหัว มันผ่านมาเกือบสองเดือนแล้วที่ใช้ชีวิตอยู่แบบนี้
“จะไปตอนไหน เดี๋ยวให้ปันไปส่ง”
ร่างสูงเดินผ่านประตูเข้ามาในห้อง แววตาคมจ้องใบหน้าหวานอย่างต้องการคำตอบ เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ โดยไม่ทันรู้ตัวว่าเขาเดินเข้ามานานแล้ว
ใบชาสดุ้งเล็กน้อย ค่
