เม่นนั่งกินเหล้าสบายอารมณ์ในเพิงร้างข้างทางที่เขาและพรรคพวกชอบมามั่วสุมที่นี่ ลูกน้องของเขาเดินมาถามถึงงานที่เคยคุยกันไว้
“ไหนพี่บอกว่าจะมีงานไปจัดใครไง ทำไมไม่วางแผนกันสักทีล่ะ”
“ไม่มีแล้ว” เม่นตอบ
“อ้าว.. ละไหนพี่บอกว่าเจ้าของงานเขาจ่ายมาแล้วไง” ไม้ทวงถาม
“เออ จ่ายมาแล้วแต่กูไม่ทำมีอะไรไหม มึงมาก็ดีเอานี่ไปแบ่งกันกับน้องมึง” เม่นล้วงเงินในกระเป๋ามาห้าพันโยนให้ไม้
“โห ให้ฟรีเลยเหรอพี่” ไม้รีบคว้าเงิน
“เออ มึงจะเอาไหม” เม่นกระดกแก้วเหล้าเข้าปาก วันนี้เขาอารมณ์ดี ถึงลูกน้องจะถามมากก็ยังอารมณ์ดีอยู่
“แล้วถ้าเจ้าของเงินเขามาทวงคืนล่ะพี่” ไม้ยังอดห่วงไม่ได้
“มันไม่กล้ามาหรอก ถ้าเป็นมึงมึงจะทำไหมล่ะก็อีคนที่จ้างไม่มีอะไร ส่วนไอ้เป้าหมายมันมีทั้งเงินทั้งอำนาจ อีลออตอนนี้หนีตำรวจหัวซุกหัวซุนทั้งลูกทั้งแม่ กูจะโง่ทำงานให้มันหาเรื่องใส่ตัวทำไมวะ” เม่นเฉลย
“ลูกพี่ฉันนี่ฉลาดจริงๆ งั้นฉันไ
