ร่างสูงก้าวพ้นประตูเล็กๆ ออกมา เขามองกลับไปที่กำแพงสูงที่เคยใช้ชีวิตในนี้มาสองปีเต็ม ปรมัตถ์มองไปที่ด้านหน้าคนที่คุ้นตายืนรออยู่
“คุณย่า หนึ่ง เม” เขาพึมพำเรียกบุคคลทั้งสาม
คุณย่ายิ้ม ชายหนุ่มก้าวไปหาท่านเร็วๆ ไม่ต้องรอให้ท่านเป็นฝ่ายเดินมา เขาก้มลงกราบเท้าหญิงชรา ท่านประคองเขาขึ้นมา
“ไม่เอาลูก กลับบ้านเรากันนะ ย่ามารับปอกลับบ้าน”
“ขอบคุณคุณย่านะครับ แต่ว่า..” ปรมัตถ์ลังเล เขาจะมีหน้ากลับไปอยู่บ้านท่านอีกได้อย่างไร ในเมื่ออดีตที่ผ่านมาทั้งแม่และเขาก็ทำร้ายคนในบ้านทุกคน
“กลับได้สิ ปอเป็นหลานย่านะ”
“ใช่พี่ กลับบ้านเรากันเถอะ” สิงขรพูดขึ้นบ้าง
“สวัสดีค่ะพี่ปอ กลับบ้านไปอาบน้ำโกนหนวดนะคะ เมเตรียมกับข้าวไว้รอพี่เยอะเลยค่ะ”
เมธาวีพูด ปรมัตถ์ยิ้มให้เธอบางๆ จากนั้นทุกคนจึงเดินทางกลับบ้าน
“ย่ายกเรือนเล็กให้ปอนะลูก จะได้เป็นสัดเป็นส่วน” ชื่อเรือนเล็กแต่ขนาดไม่เล็ก คุณย่าให้ทำรั้วแยกและ
