“นี่เราจะไปไหนกันคะ” เฮียฌอห์ณเขาขับเลยตลาดคลองถมมาแล้ว แต่ถึงไม่เลยก็ไม่มีอะไรให้ซื้อ คลองถมเขาปิดกันละ กว่าเฮียฌอห์ณจะออกจากบ้านก็สองทุ่มกว่า แล้วยังเอาลูกสาวไปฝากไว้บ้านย่าบัวให้ลูกสาวนอนบ้านย่าบัว ยัยพร้อมก็ชอบใจใหญ่ที่จะได้นอนบ้านทวด
“ไปกินยำแซลมอนไง”
“ที่ไหนคะ แล้วทำไมต้องเอาลูกไปฝากย่าด้วย” หงุดหงิดไง หงุดหงิดตั้งแต่ห้ามไม่ให้ไปคลองถม ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากในเมื่อมีร้านอร่อยที่ถูกปากมาขายอยู่แล้ว
“หน้างอจัง”
“ใช่ พร้อมกัด” ไม่ได้กินของที่อยากไม่พอ ยังพามาขับรถไปไหนก็ไม่รู้อีก
“ยอมให้กัดเลย”
“กิ๊บไม่ตลก” พูดจบก็หันหน้ามองข้างทาง เฮียฌอห์ณยิ้มแล้วขับรถไปยังจุดหมายปลายทาง
ไม่นานนักก็มาถึงคาเฟ่ที่เฮียไฟลงทุนทำกับเสี่ยตี้เฮียติน ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดเข้าไปอีกเพราะเข้าใจว่าเขาพาเธอมากินเหล้ากับเพื่อนเขา หน้าตอนนี้มุ่ยมาก หน้ามุ่ยคิ้วขมวด เขาชวนลงรถก็ไม่ค่อยอยากลง
ลงจา
