ใต้อาณัติกันต์ธีร์ บทที่ 11
ไม่มีคำพูดใดออกจากปากของเขาอีกเลยจนประตูห้องปิดลง มือที่กำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ถึงกับไม่มีแรง จนทำให้ผ้าในมือหลุดลงไปกองอยู่กับพื้นพร้อมร่างกายที่หมดเรี่ยวแรง มันจบลงจริงๆ แล้วใช่ไหม ต่อจากนี้ไปทั้งสองก็คงจะทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน
แต่เจอหนักขนาดนี้ทำไมเธอไม่มีน้ำตาแม้สักหยด ถ้าได้ร้องไห้ออกมาคงจะรู้สึกดีกว่านี้ แต่นี่น้ำตามันไม่ยอมไหลเลย
"หนูสองคนก็ทนทายาดเหลือเกิน พ่อทำกับแม่ขนาดนี้แล้วพวกหนูก็ยังอยู่" ..ทำไมเธอถึงมีความคิดแบบนี้ ถ้าไม่มีลูกทุกอย่างมันคงจะดีกว่านี้ แต่เธอเป็นแม่นะทำไมถึงมีความคิดไม่อยากให้ลูกเกิด ทำไมเราถึงมีความคิดอกุศลกับลูก พวกเขาเลือกเราแล้วเราก็ต้องก้าวต่อไปให้ได้สิ "แม่สัญญาว่าจะดูแลพวกหนูเท่าที่แม่คนหนึ่งจะดูแลลูกทั้งสองได้"
จนถึงตอนนี้น้ำตาเธอก็ยังไม่ไหลแม้สักหยดเลย หรือว่าน้ำตามันจะตกในไปแล้ว ดีเหมือนกันเธอจะได้ไม่อ่อนแอให้ใครเห็น จบง
