“ห้ามพี่สิ”

หลังจากนั้นธาวินก็พาขนมกลับออกจากโรงพยาบาล ระหว่างทางที่รถกำลังมุ่งหน้ากลับคอนโด บรรยากาศในรถไม่ได้เงียบสนิท มีเสียงเถียงกันเบา ๆ ดังเป็นระยะ “เดี๋ยวพี่วินไปส่งเราที่บ้านก็ได้นะ” ขนมพูดขึ้นพลางหันไปมองเขาเล็กน้อย “ทำไม? ทำไมต้องกลับบ้าน?” ธาวินตอบทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง “อ้าว…ก็ไม่ให้กลับบ้าน แล้วจะให้ไปไหนล่ะ” น้ำเสียงของเธอมีความงงปนขัดใจนิด ๆ “ก็ห้องพี่” คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจน ขนมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปฏิเสธ “ไม่เอาอ่ะ เราเกรงใจ แค่นี้พี่วินก็ช่วยเรามาเยอะแล้ว” เธอพูดเสียงเบาลง เหมือนยังรู้สึกเกรงใจอยู่จริง ๆ ธาวินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เกรงใจอะไร คนเป็นแฟนกัน” คำว่า “แฟน” หลุดออกมาเรียบ ๆ แต่กลับทำให้ขนมเงียบไปทันที เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า…สถานะของตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว แต่… “แต่เรายังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ” สิ้นเสียงเธอ รถที่วิ่งมาเรื่อย ๆ ก็ชะลอลงกะทันหัน ไฟเลี้ยว