ธาวินค่อย ๆ ถอนท่อนเอ็นออกช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงลมหายใจอุ่นที่ยังคงใกล้กันอยู่ เขาใช้ปลายนิ้วลูบผ่านเส้นผมของขนมอย่างแผ่วเบา คล้ายปลอบและชมในเวลาเดียวกัน
“เก่งจัง… หืม…”
ขนมหลบสายตาเล็กน้อย แก้มร้อนผ่าวจากความเขินและความเหนื่อยสะสม เสียงที่เอ่ยออกมาจึงแผ่วเบา
“เราพอแล้วได้ไหม…”
ธาวินมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ แววตายังติดความเอ็นดู ก่อนจะถามเสียงต่ำ
“เหนื่อยเหรอ”
“อะ…อืม ง่วงแล้ว…” ขนมพยักหน้าเบา ๆ เปลือกตาหนักลงอย่างเห็นได้ชัด
ธาวินคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลูบหัวซ้ำอีกครั้งอย่างอ่อนโยน
“โอเค นอนสิ”
ขนมขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะลุกไปหยิบอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมาถามเสียงเบา
“เราขอเสื้อหน่อยได้ไหม…”
ธาวินส่ายหน้าเล็กน้อย มือยังคงวางอยู่บนศีรษะอีกฝ่ายไม่ห่าง
“ไม่ต้องใส่… นอนไปเลย”
น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความสบายใจราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ ก่อนที่บรรยากาศรอบตัวจะค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงความอบอุ่นที่
