“อย่าเสือก…เมียกู!”

ปั๊มน้ำมันริมทาง… ขบวนบิ๊กไบค์ค่อย ๆ ทยอยเลี้ยวเข้าไปจอดเรียงกันทีละคัน เสียงเครื่องยนต์ที่เคยดังต่อเนื่องบนถนนค่อย ๆ เงียบลง เหลือแค่เสียงลมกับความจอแจเบา ๆ ของคนในปั๊ม ธาวินขับตามเข้าไปจอดท้าย ๆ ของกลุ่ม ก่อนจะดับเครื่องแล้วนั่งนิ่งอยู่แป๊บนึงเหมือนปล่อยให้ร่างกายพักจากการขับยาว จากนั้นถึงค่อยขยับลงจากรถ เพื่อนของเขาแต่ละคนแยกย้ายกันทันที บ้างก็ถอดหมวกกันน็อกแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำ บ้างก็เข้าร้านสะดวกซื้อไปหาอะไรกินรองท้อง เสียงคุย เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ ดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่บนถนนเยอะ ทริปนี้เหมือนจะตั้งใจแวะจุดนี้เป็นจุดเดียว เพราะจากนี้ไป…จะยิงยาว เหลืออีกแค่ครึ่งทางก็จะถึงที่พักแล้ว เลยไม่มีใครอยากเสียเวลาจอดบ่อย ๆ ให้เสียจังหวะ ธาวินอุ้มขนมลงจากรถอย่างระวัง เหมือนรู้ว่าเธอนั่งมานานจนขาเริ่มล้าแล้ว ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดสายหมวกกันน็อกให้ แล้วค่อย ๆ ยกออกช้า ๆ ไม่ให้ผมเธอยุ่งไ