Ep 48 อีกเรื่องที่ตกใจ
หลังออกจากโรงพยาบาลมายูจึงเลือกขับรถไปที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งใกล้โรงพยาบาล หญิงสาวเดินไปหย่อนสะโพกลงบนม้านั่งหน้าสระน้ำ เสียงร้องของเด็กที่กำลังวิ่งเล่นกันในสวนสาธารณะไม่แทรกเข้าโซนประสาทของมายูเลยซักนิด ดวงตาเฉี่ยวที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองจับจ้องไปยังสระน้ำที่อยู่เบื่องหน้า พ่อเสีย บริษัทล้มละลายจนกลายเป็นคนไม่เหลืออะไร โชคดีที่พ่อยังทิ้งสมบัติบางส่วนให้ ถึงมันจะไม่มากแต่ก็พอประทังชีพได้ สมบัติบางส่วนถูกยึดไปเพราะพ่อของเธอเองก็เป็นบุคคลที่มีหนี้สินเยอะพอสมควร
“ฟู้วววว~” หญิงสาวค่อยๆ พ่นลมหายใจพรางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนเรียบที่มีสิ่งล้ำค่านอนอยู่ข้างในนั้น มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินใจโทรหาคนที่อยากเจอมากที่สุด
(อะไร!) ปลายสายรับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ เพราะรู้ว่าเธอเป็นคนโทรไป
“นายอยู่ไหน ฉันขอคุยอะไรหน่อยได้ไหม”
(ไม่ว่าง!)
“แปปเดี
