งานศพของปันผ่านพ้นไปได้สามอาทิตย์แล้ว สภาพจิตใจของธัญญ่ายังคงแตกสลาย ข้าวแทบจะไม่แตะ นั่งกอดรูปปันทั้งวี่ทั้งวัน อาการของธัญญ่าน่าเป็นห่วง ยายของธัญญ่าไม่สบายใจ กลัวธัญญ่าจะทำร้ายตัวเอง
สงสารยายของธัญญ่า ท่านกังวลมาก
ฉันจึงชวนให้ธัญญ่ามาอยู่กับฉัน มาช่วยฉันเลี้ยงลูก ฉันอ้างว่างเหงา พี่เรย์กลับฮ่องกงไปแล้ว
ธัญญ่าไม่อยากจะมา บอกว่าเกรงใจ ฉันจึงบอกไปว่า ‘ถ้ามึงไม่ไปอยู่กับกู กูจะพาลูกมาหามึงทุกวัน’
ธัญญ่าไม่อยากให้ฉันเจอสถานที่เก่า ๆ ไม่อยากให้บังเอิญเจอแม่ฉัน เธอจึงยอมมาอยู่ด้วย แม้ตัวเองยังเจ็บปวด แต่ก็ยังเป็นห่วงฉัน
การที่ธัญญ่ามาอยู่ด้วยมันดีมาก เพราะธัญญ่าอยู่ในสายตาฉัน ธัญญ่ายิ้มเมื่อเห็นเติมรักหัวเราะ
“เติมรักของเรา เติมเต็มความรักได้จริง ๆ” ในห้องนั่งเล่นสายตาธัญญ่ามองเติมรักที่นอนหลับ เล่นเหนื่อยจนฟุบหลับ ไม่ต้องกล่อมนอนเลย
“กำลังดื้อเลยด้วย” ลูกสาวกำลังเริ่มอยากเรียนรู้ เริ
