ชีวิตที่เหมือนจะดี สุดท้ายก็ถูกถีบกลับมาอยู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง ชีวิตที่เหมือนจะมี มันก็เป็นเพียงแค่เหมือนจะมีเท่านั้น สิ่งที่ไม่ใช่ของผมมันก็ไม่ใช่ของผมอยู่ดี ต่อให้อยากได้มากแค่ไหน ผมก็ไม่มีวันได้ครอบครองอย่างแท้จริง
ณ วันนี้แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ไม่หลงเหลือ ผมถอยจนสุดทาง สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ดี
“วันนี้ไปร้านอาหารตามที่ฉันส่งให้นะ แล้วแกก็ช่วยถูกใจสักทีเถอะ ฉันเหนื่อยจะหา” แม่แวะมาที่บริษัท แวะมาหาผมที่ห้องทำงาน มาเพื่อสั่งให้ผมไปดูตัว
ก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือนผมต่อต้าน อ้างว่าเหนื่อย รำคาญ แม่ก็เหมือนจะหยุดไป
แต่ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ตั้งแต่ที่ผมปล่อยตัวแม่ก็ไม่หาคนมาให้ผมไปดูตัว
‘ปล่อยตัวดูไม่ได้ประท้วงฉัน โง่ให้ผู้หญิงเข้ามาหลอกว่าท้อง หลอกเอาเงินไปตั้งเท่าไหร่ แกนี่มันโง่อวดฉลาดจริง ๆ สำนึกได้เมื่อไหร่กลับเข้าร่องเข้ารอยซะ’
การที่ผมปล่อยตัวทำให้แม่ไม่มาสนใจ แต่ผมก็ต้องกลับมาดูแลตัวเองอ
