เสียงหัวเราะที่ฟังไม่ออกเลยว่ามาจากนรกขุมที่เท่าไหร่ดังออกมาจากริมฝีปากที่พึ่งจะมอบจุมพิตให้กับหล่อน ดวงตาคมกล้าของมาร์คัสจ้องเขม็งมองมา ก่อนที่เขาจะเอ่ยลาด้วยวาจาแสบสัน และหมุนตัวเดินผิวปากอย่างคนอารมณ์ดีออกไปจากห้องของหล่อนอย่างไม่ลังเล
ดวงยิหวามองตามร่างสูงตระหง่านที่ค่อย ๆ หายลับไปกับบานประตูห้องนอนทั้งน้ำตา เขามาตักตวงความสุขจากร่างกายของหล่อน พอสมใจก็รีบผละไป ไม่มีคำพูดคำจาหวานหูสักคำ มีแต่คำพูดเย็นชาและไร้หัวใจ หญิงสาวปล่อยสะอื้นก้อนใหญ่ออกมา ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความชอกช้ำ
มาร์คัสก้าวยาว ๆ มุ่งหน้ากลับห้องนอนของตนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเครียดเขม็ง
ทำไมนะ... ทำไมถึงห้ามไม้ ห้ามมือไม่อยู่สักที ยามที่รู้ว่าดวงยิหวาอยู่ใกล้ ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกไม่ใช่หรือว่าหล่อนกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น แล้วทำไมเขาถึงยังไปเกี่ยวข้องกับหล่อนทางพฤตินัยอีกนะ
ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามา
