@ สี่เดือนต่อมา
ตีสองของวันหลังจากที่ทั้งสามคนเข้านอนพร้อมกันในช่วงสี่ทุ่ม หมอแพรววาสะกิดหยางที่นอนอยู่ข้าง ๆ เนื่องจากอาการหิวที่กำเริบจนต้องรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง
“เฮีย”
“ครับ” หยางตอบรับแพรววาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ลืมตาตื่นเหลือบมองนาฬิกาติดผนังที่กำลังบ่งบอกเวลา
“อยากกินไอศกรีม” แพรววาตอบกลับหยางด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม หวังให้ชายหนุ่มเดินลงไปส่งตนเองที่ห้องครัวชั้นล่างของบ้าน
“เวลานี้เนี่ยนะ แต่หมอให้งดน้ำตาล” หยางรีบอุทานขึ้นด้วยความตกใจ พลันเอ่ยเตือนแพรววาด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากตอนนี้หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับนูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ
“หนูก็หมอ” หมอแพรววาชี้นิ้วเข้าหาตนเอง พลันบอกอาชีพที่เธอยังคงทำอยู่ตอนนี้และในอนาคตให้กับหยาง ย้ำความมั่นใจว่าสิ่งที่เธอต้องการจะกินในเวลานี้ สามารถทานได้
“หมอคนละแผนก ทนหน่อยนะ” เพราะเป็นห่วงกลัวค่าน้ำตาลจะขึ้นจนส่งผลเสียตามมาในอนาคต จึงพยาย
