ดรัณรายงานความคืบหน้าเรื่องราวที่เจ้านายหนุ่มให้ตาม แต่ด้วยข้อมูลอันน้อยนิดที่เจ้านายจำได้ กลับทำให้การสืบหาล้มเหลวไม่เป็นท่า
“ข้อมูลแทบจะเป็นศูนย์เลยครับ ไม่มีวี่แวว แม้แต่นิดเดียว”
“ตอบได้แค่นี้?” หยางถามกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดุดัน ไม่ได้พอใจกับคำตอบที่ได้รับจากเลขาคนสนิทแม้แต่น้อย
“รู้เพียงแค่ช่วงนั้นเธอกำลังเรียนอยู่ แต่ตอนนี้คงเรียนจบแล้วครับ” หากคาดเดาเวลา ช่วงนั้นเจ้านายของเขาคงคบกับนักศึกษามหา’ลัยหนึ่ง แต่ขาดการติดต่อกันไปนานหลายปี
“ไปทำงานต่อเถอะ” หากจะโทษว่าเป็นความผิด ก็คงเป็นความผิดของเขาที่คงแอบซ่อนเธอเอาไว้จนไม่สามารถสืบทราบข้อมูลได้
ภายในห้องตรวจที่มีคนไข้ต่อคิวยาว จนกระทั่ง หมอแพรววาตรวจคนไข้ทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย พยาบาลวิเวียนจึงเดินเข้ามาบอกกับคุณหมอสาวด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
“คนไข้หมดพอดีเลยค่ะคุณหมอ”
“โอ๊ย! เมื่อยมาก” หมอแพรวว
