ตอนที่ 10
อยู่เฉย ๆ เถอะ
แม้ความประหม่าจะพุ่งทะลุปรอทไปแล้ว แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของกุมภายังคงทำงานอยู่
“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง”
เธอว่าพลางเอื้อมมือไปจะคว้าฝักบัวจากมือเขา หวังจะชิงอำนาจการควบคุมคืนมาและไล่ผู้ชายนิสัยเสียคนนี้ออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวเสียที แต่เขาขยับหลบพลางส่ายหน้าเบา ๆ ท่าทางของกฤตย์ดูเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาไม่ได้มีความหยาบคาย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความจริงจังที่น่าประหลาด
“ไม่ต้อง... เอามือดื้อ ๆ นั่นไปรวบผมไว้เถอะ เดี๋ยวเปียกหมด” คำพูดนั้นมาพร้อมรอยยิ้มบางที่ทำให้ใจเธอเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ยเหมือนทุกที แต่มันเป็นยิ้มที่ดู ‘นุ่มนวล’ จนกุมภาปรับอารมณ์ไม่ถูก
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง สมองสั่งให้ประท้วงแต่ร่างกายกลับทรยศ ก่อนจะยอมยกมือขึ้นรวบผมตามที่เขาบอก มือเรียวเล็กขยับรวบกลุ่มผมยาวสลวยขึ้นไปกองไว้บนท้ายทอย เผยให้เห็นลำคอระหงและแผ่นห
